تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧١ - در گذشتن از ترس شرط عبادت است

مى‌سازيم، و نسبت به فرمانروايى و سرورى قانونى، و در نتيجه نسبت به دين واجب او خاضع مى‌شويم.

وَ لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌ و هر چه در آسمانها و در زمين است از آن او است.» آن كس كه تسلط بر طبيعت به او اختصاص دارد، سيادت و سرورى قانونگذارى نيز به او تعلق دارد.

وَ لَهُ الدِّينُ واصِباً- و دين واجب مخصوص او است.» طبرسى گفته است: (وصب الشي‌ء وصوبا) يعنى دوام و ادامه يافت، و (وصب الدين) يعنى واجب شد. [١٠] أَ فَغَيْرَ اللَّهِ تَتَّقُونَ‌ آيا از جز خدا مى‌ترسيد و پرهيز مى‌كنيد.» چرا بايد از كسى كه سيادت و سرورى به او اختصاص ندارد هراس داشته باشيم؟

سيادت مخصوص خدا است، و تشريع و قانونگذارى كه به اين سيادت تجسم مى‌بخشد از آن او، و مخالفت با تشريع او چيزى است كه بايد از آن حذر كنيم.

[٥٣] و عملا ما در هر كار كوچك و بزرگ به خدا نياز داريم، چه هيچ نعمتى وجود ندارد كه از خدا نباشد، و در هنگام نبودن آن به او پناه مى‌بريم تا آن را به ما باز گرداند، پس آيا سيادت مخصوص او است يا كسى يا چيزى ديگر؟!/ ٧١ وَ ما بِكُمْ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنَ اللَّهِ ثُمَّ إِذا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فَإِلَيْهِ تَجْئَرُونَ‌- و هر نعمتى كه در اختيار داريد از خدا است، و چون زيانى با شما برخورد پيدا كند به او پناه مى‌بريد و از او درخواست رفع صدمه را مى‌كنيد.» [٥٤] ولى به محض آن كه رفع زيان شد، حجابهاى شرك ميان قلب آدمى و پروردگارش دوباره باز مى‌گردد.