تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٩٤

ولى آيا كسى در دنيا بدين گونه باقى مانده است؟ همه خواستار بقا بودند و همه مردند، پس دنيا براى ايشان نيست، و اين آرزوشان تحقق پيدا نخواهد كرد.

از حكمت خداوند متعال دور است كه ميلى را در وجود انسان بيافريند كه تحقق ناپذير باشد، يا نيازى را اجابت نكند؛ در آن هنگام كه چشم را آفريد، در مقابل آن چيزهايى را نيز براى ديدن خلق كرد، و چون گوش را آفريد به همان گونه چيزهايى را براى شنيده شدن پديد آورد، و چنين است در ديگر حواس و غريزه‌هاى آدمى، و به همين گونه است كه چون چشمداشت به خلود و جاودانگى و خواستار شدن ملكى تمام ناشدنى را آفريد، در پى آن حقيقتى مناسب آن را نيز خلق كرد، آيا اين حقيقت كدام است؟

آن بهشت فردوس است در جهان ديگر، و اين ساده‌ترين دليل وجدانى بر ضرورت بعث و رستخيز و قيامت و برخاستن مردگان از گورها است.

كلمات خدا

[١٠٩] قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِماتُ رَبِّي وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً- بگو: اگر دريا براى نوشتن كلمات پروردگار من مركب شود دريا به پايان مى‌رسد و كلمات پروردگار من به پايان نمى‌رسد، هر چند درياى ديگرى به مدد آن بياوريم.»/ ٤٩٨ اگر همه درياها و اقيانوسهاى موجود بر روى زمين به مركب تبديل شود تا به وسيله آن آيات علم و قدرت و حكمت و نيز فضل و نعمت خدا نوشته شود، درياها تمام مى‌شود در صورتى كه اندكى از آنچه نوشتنى بود نوشته شده است.

ملاحظه مى‌كنيم كه براى جستجوى درباره فضا تازه‌ترين وسايل الكترونى را براى مشاهده و رصد كردن ستارگان پديد آورده و از اين راه كهكشانهايى را اكتشاف كرده‌اند، و سپس بار ديگر به همين كار پرداخته و كهكشانهاى ديگرى را بازشناخته‌اند، و چنين بوده است كه يكى از ايشان گفت: خدا پيوسته مى‌آفريند، و هر چه دوربينهاى عظيمترى براى ديدار آسمان مى‌سازيم، خدا در آن فاصله‌