تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٧ - رهنمودهايى از آيات

معناى واژه‌ها

٧٦ [أبكم‌]: آن كس كه گنگ و زبان بسته به دنيا آيد و نتواند چيزى را بفهمد يا به ديگرى بفهماند.

/ ٩٨

نعمت خدا را مى‌شناسند ولى سپس آن را انكار مى‌كنند

رهنمودهايى از آيات

گاه يكى از ما، به سبب قانونى اجتماعى يا نقصى طبيعى، قدرت طبيعى خويش را از دست مى‌دهد، و از انجام دادن هر عمل عاجز مى‌ماند، همچون بنده‌اى مملوك يا گنگ، و قرآن اينها را براى نشان دادن واقعيت حال كافرى مثال مى‌زند كه قدرت ايمان و عدل و حق را از دست داده است.

خداوند سبحانه و تعالى كه مؤمنان به او ايمان دارند، عالم و قادر است، و غيب آسمانها و زمين بر او آشكار، و قدرت او در ساعت قيامت متجلّى مى‌شود، و فرمان او در فاصله چشم بر هم زدنى يا كمتر از آن جريان پيدا مى‌كند.

خدا مصدر علم است، مگر نه آن است كه ما را از شكمهاى مادرانمان به حالى بيرون آورد كه هيچ چيز نمى‌دانستيم؟ و سپس به ما گوش و چشم و دلى‌