تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤ - زمينه كلى سوره

پيوسته در صدد گمراه ساختن ما از آن است، يا ما را پيوسته از آن منحرف مى‌سازد؟

پس خداوند متعال در آيه‌هاى (٩٨- ١٠٥) روش فهم قرآن را براى ما آشكار مى‌سازد.

نخست: با پناه بردن به خدا از شر شيطان در هنگام قرائت قرآن.

/ ١٢ دوم: با تسليم شدن به همه آيات آن كه روح القدس آنها را به فرمان خدا بر پيامبرش فرود آورده، پس اختلاف و كمبودى در آن وجود ندارد و از شبهه‌انگيزى كافران كارى برنمى‌آيد كه مى‌گفتند فردى غير عرب رسول خدا را تعليم مى‌دهد و اين قرآنى كه در اوج بلاغت جاى دارد بر ساخته او است! سوم: پرهيز كردن از «دروغ» بستن بر خدا.

راه رسيدن به ايمان تعالى و چيره شدن بر زندگى دنيا است، و برگزيدن آخرت بر آن. و بدين گونه است كه نعمتهاى دنيا براى كسى كه مالك آنها است سودمند واقع مى‌شود، ولى آن كس كه نعمت بر او فرمانروايى و مالكيت پيدا مى‌كند، و زندگى دنيا را بر آخرت برمى‌گزيند، خدا او را راهنمايى نخواهد كرد، از آن جهت كه به خدا و رسالتهاى او كفر ورزيده است.

بدين گونه آيات (١٠٦- ١١٣) ايستار سالم در برابر نعمتهاى الاهى را براى ما بيان مى‌كند، و بر ما آشكار مى‌شود كه دوستان زندگى دنيا كه آن را بر نعمتهاى خدا در سراى ديگر ترجيح مى‌دهند، آن كسانند كه سينه‌هاى گسترده براى كفر دارند و خداوند متعال افزارهاى فهم را از ايشان دور مى‌سازد و غافلان همين گروهند.

اما آن كس كه نفس خويش را برتر از دنيا قرار داده، و پس از فتنه‌ها و بلاهايى كه در راه خدا آنها را تحمل كرده به مهاجرت مى‌پردازد و جهاد مى‌كند و به عبادت مى‌پردازد، بايد بداند كه خداوند آمرزنده و بخشنده است.

خود را برتر از دنيا نشان دادن در آن روز براى آدمى سودمند مى‌افتد كه هر كس به عذر آوردن درباره آنچه كرده است در برابر خداى بزرگ مى‌ايستد.

كفر ورزيدن به خدا نعمتهاى دنيا را نيز از آدمى سلب مى‌كند، چنان كه‌