تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٩٤ - خوشبختى و ابعاد آن

در علم قرآن است» بدان جهت كه خدا گفت وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ، براى اهل آن بدون شك و ترديد، و اهل آن امامان راهنمايند كه خدا درباره آنان گفته است ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنا مِنْ عِبادِنا- سپس كتاب را به ميراث به كسانى داديم كه آنان را برگزيديم». [٢٣] در حديثى ديگر مأثور از امام باقر (ع) آمده است

«هرگز احدى از مؤمنان شكايت و گله نمى‌كند، و گفت: با خلوص نيت به جاى بيمارى دست بمالد و بگويد وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً- از آن بيمارى نجات مى‌يابد، هر گونه كه بوده باشد، و مصداق در آيه‌اى است كه مى‌گويد شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ‌. [٢٤]

خوشبختى و ابعاد آن‌

سعادت را دو بخش است: اول (رفع نقمت) كه شفا است و (جلب نعمت) كه رحمت است، و مقصود از آن برطرف شدن درد و نادارى و مرض است، و جلوگيرى از پيش آمدن فتنه‌ها و جنگها و چيزهاى ديگر مشابه آنها.

/ ٢٩٦ اما بخش دوم خوشبختى: آرامش خاطر است و اطمينان يافتن انسان به اين كه به هدفهاى خويش دست خواهد يافت. و بدين گونه قرآن شفا و رحمت است.

وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً- و بر ستمگران چيزى جز خسارت و زيانكارى افزوده نمى‌شود.» در قرآن برنامه و راه رساننده تو، به هدفهايت آمده است، و از اين برنامه تنها كسانى بهره بر مى‌گيرند كه ايمان دارند و از روى فهم و استقامت و اخلاص به قرآن عمل مى‌كنند، اما ستمكارانى كه معانى آيات قرآن را به مصلحت خود تغيير