تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٢٦ - صورتهايى از قيامت

تأكيد اسلام درباره اين موضوع به صورت بيشتر از اين حديث رسول اللَّه (ص) بر ما معلوم مى‌شود كه گفت: «اگر ساعت قيامت در حالى برپا شد كه در دست شما قلمه‌اى براى كاشتن قرار دارد، آن را بكاريد»، و اين خود تأكيدى براى ضرورت عمل به خاطر آينده است.

صورتهايى از قيامت‌

براى آن كه نگرش انسان تعادل پيدا كند و به دنيا فريفته نشود، ناگزير بايد كه به ياد آخرت بوده باشد، و به اندازه نيازى كه در آن جا به باقيات صالحات دارد. و به همين سبب پروردگارمان در اين جا ما را به ياد آن روز وحشتناك مى‌اندازد، روزى كه دنيا به صورتى بازمى‌گردد كه در آغاز چنان بود، و دوره زندگى بر روى زمين كه شبيه به دوره بهار است پايان مى‌پذيرد. مگر پروردگار ما نگفته است مَثَلَ الْحَياةِ الدُّنْيا- مثل زندگى دنيا»، آرى آن مثل بود و اين حقيقت است، و قدرت خدا كه طبيعت را در دوره فصلها تغيير مى‌دهد، هو آن را در دوره هستى تغيير مى‌دهد.

اگر به وجود و هستى از طريق اين بصيرت قرآنى نظر افكنيم، آن گاه زينت دنيا در نظر ما خوار و بى‌مقدار مى‌شود،/ ٤٢٦ و آماده تحمل مسئوليت خويش مى‌شويم، و از اين معبر و گذرگاه سريع براى آن منزل باقى زاد و توشه‌اى براى خويش برمى‌گيريم، مگر چنين نيست؟ چه خوب است كه لحظه‌هايى در ژرفناى آينده حق زندگى كنيم. آن روز هراس‌انگيزه از گور برخاستن و به صحراى محشر رفتن.

سياق، ما را انتقال مى‌دهد تا منظره‌اى از مناظر قيامت را براى ما مصور سازد، در آن جا كه نيروى جاذبه زمين- چنان كه به نظر من مى‌رسد- پايان مى‌پذيرد، و زمين همچون پشم حلاجى شده مى‌شود، و به راه مى‌افتد و پراكنده مى‌شود. خداى تعالى مى‌گويد

[٤٧] وَ يَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبالَ‌- و روزى كه كوه‌ها را در آن به راه‌