تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٥٠ - بنى اسراييل و آزمايش

به او نيكى عنايت كرديم و در آخرت از صالحان است.» [١٢٣] و خدا او را پيشواى پيامبران و امام مردمان قرار داد، حتى اين كه پروردگارمان پيامبر بزرگ خود را فرمان داد كه از دين و طريقه ابراهيم پيروى كند، بدان جهت كه او مستقيم و از لغزشها پاك بود.

ثُمَّ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ أَنِ اتَّبِعْ مِلَّةَ إِبْراهِيمَ حَنِيفاً وَ ما كانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ‌- و سپس به تو وحى كرديم كه از ملت ابراهيم پيروى كن كه يكتاپرست بود و از مشركان نبود.» و خدا به هيچ وجه به پيروى از مشرك فرمان نمى‌دهد.

/ ١٥٣

بنى اسراييل و آزمايش‌

[١٢٤] إِنَّما جُعِلَ السَّبْتُ عَلَى الَّذِينَ اخْتَلَفُوا فِيهِ‌- شنبه براى كسانى قرار داده شد كه درباره آن با يكديگر اختلاف پيدا كردند.» آيا معنى آيه در اين سياق قرآنى چيست؟! در تفسير آمده است كه «سبت» به معنى قطع و بريدن است، و روز شنبه بدان سبب به اين نام خوانده شد كه يهوديان فرمان يافته بودند كه در اين روز دست از كار بكشند.

سپس گفتند: اختلاف يهوديان در سبت بدان بود كه آنان با فرمان خدا به استراحت كردن در اين روز مخالفت كردند، پس اين را برايشان واجب ساخت و اين همچون ابتلا و آزمايشى براى ايشان بود.

بعضى گفته‌اند كه: آنچه بر ايشان استراحت در آن واجب شد روز جمعه بود، و چون درباره آن با يكديگر اختلاف پيدا كردند آن را عقب انداخت و شنبه را جايگزين آن ساخت.

شايد آيه به آن اشاره داشته باشد كه بنى اسراييل به آن فرمان يافتند كه روزى از هفته را دست از كار بكشند و به نيازمنديهاى شخصى و خصوصى خود بپردازند، ولى در تعيين روز آن با يكديگر اختلاف پيدا كردند، بلكه هر گروهى با