تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٤ - زينت زندگى و هدايت

اعتبارها و نظرهاى مادى، به وجود آمده است، و در پايان مجهز شدن به روح چالش و مبارزطلبى و آماده بودن براى آن است، و آن گاه مقياسى را كه مى‌بايستى آدمى از آن براى شناختن رهبرى شايسته پيروى كند، عرضه مى‌دارد، و به عرضه كردن صورتهاى تجسيم يافته‌اى از بهشت و دوزخ مى‌پردازد تا عبرت گيرندگان از آن عبرت گيرند.

/ ٣٤٥ و در آيات (٣٢- ٤٤) ايستار آدمى را كه بايد در برابر نعمت و نعمت دهنده برگزيند، بيان مى‌كند، و از مكر خدا در برابر منكرانش آن است كه به ايشان مهلت مى‌دهد و نعمت خويش را بر آنان گسترده مى‌سازد، و همين وسيله‌اى براى فريفته شدن آنان به نعمت مى‌شود تا سپس مجازاتى جان‌گزا بهره آنان شود؛ و سپس از مراحل مختلف فروافتادگى اعتقادى و رفتارى در نزد انسان نمك ناشناس و كافر نعمت سخن به ميان مى‌آيد كه متكى بر يك معادله نادرست است، و آن اين كه در معرض عطا و بخشش خدا قرار گرفتن در دنيا دليلى بر رضايت خدا از شخص است، در صورتى كه اين بخشش تنها براى آزمايش كسى است كه بخشش خدا نصيب او شده است، و آن در واقع آزمايشى از بندگان است، به همان گونه كه در جاى ديگر خدا بيان كرد كه خضوع در مقابل ثروت و ثروتمندان همچون شرك ورزيدن به خدا است، و اين كه ولايت حقيقى بر بندگان اختصاص به خداوند صمد دارد، نه غير او از آفريدگانى كه در معرض تغيير و زوال قرار مى‌گيرند.

آيات (٤٥- ٤٩) زندگى را از لحاظ واقعيت داستان طبيعت براى ما تصوير كرده و ما را به كوشش و تلاش براى دست يافتن به زينت آخرت كه باقيات صالحات است دعوت كرده است، و سپس از نقش عمل نيك و صالح در ساختن تمدن براى ما سخن گفته و به شمول نگرش توجه داشتن به آينده و امتداد آن تا بعد از اين زندگى فناپذير دعوت كرده است.

سپس منظره‌اى از مناظر روز قيامت را بر ما عرضه مى‌كنند كه بنا بر آن معلوم مى‌شود كه هر چيز در اين زندگى در حال حركت است و بر يك حال باقى نمى‌ماند، و حتى كوه‌هاى ثابت و استوار نيز چنين است، و بنا بر اين هيچ مجوزى‌