تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٦٢ - در علاقه نسبت به نعمتها

براى مردمان سودمند است، و شر آنچه براى آنان زيانمند، پس اگر چيزى سبب رسيدن نفعى به من شود و به ديگران زيان برساند، آن چيز شر است، و مفهوم كلمه از آغاز مفهومى فراگير و اجتماعى بوده است، و در اين شك نيست كه هر شر و بدى به شخص نفع مى‌رساند، پس آيا مفهوم آن به سبب منفعت داشتن براى يك فرد يا براى مجموعه‌اى كوچك از فرزندان مجتمع انسانى عوض مى‌شود؟! آيات كريمه دال بر اين حقيقت است كه: مصلحت حقيقى و منفعت صادقانه با قياس كردن به مجموع است، و احكام شرعى صفات مطلقى براى بعضى از مفهومها قايل نمى‌شود، پس مالكيت فردى سدى در برابر اسلام نيست، و چنين است حرمت و احترام افراد، با علم به اين كه من اهتمام اسلام را به مالكيت نفى نمى‌كنم، ولى محدود به مصالح ديگران است، و در آن هنگام كه زيان رساندن به ديگران آغاز شود، حرمت و احترام مالكيت پايان مى‌پذير.

/ ٤٦٥

در علاقه نسبت به نعمتها

نگرش اسلام به زندگى دنيا و وسايل آرايش آن چنين است كه: بسيارى از چيزهاى زندگى دنيا براى انسان مفيد به نظر مى‌رسد، ولى در نظر خدا از آن روى غير مفيد است كه از آينده و مستقبل آنها آگاهى دارد، پس اگر بشرى شراب بنوشد، و بر سفره قمار بنشيند، و اموال يتيمان را بخورد، در آن حال كه چنين مى‌كند براى او مفيد است، ولى از طريق آن به عواقب بسيار بدى گرفتار مى‌شود، و عكس آن نيز درست است، پس كدام يك از اين دو بهتر است، انسان تندرست يا انسان بيمار؟

گاه چنين پيش مى‌آيد كه انسان بيمار افضل و بهتر است، چه در دولت ايجاد كننده ترس و هراس، انسان سالم به زندان افكنده مى‌شود، اما بيمار در خانه خود در امان است، و بعضى از اوقات نگرش و نظر ما نسبت به زندگى غير حكيمانه است، چه از نظر نديدن آينده به دوست داشتن چيزى مى‌پردازيم كه براى ما زيانبخش است، و از چيزى بدمان مى‌آيد كه براى ما سودمند است. هرگز ... آنچه‌