بیان المراد؛ شرح فارسی بر اصول الفقه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٥١١ - دلالت اشاره

با در نظر گرفتن ايندو آيه و طرح نمودن دو سال از سى ماه باقى شش ماه مانده كه آن اقلّ مدّت حمل مى‌باشد.

و از همين باب محسوب مى‌شود دلالت وجوب واجب بر وجوب مقدّمه‌اش چه آنكه وجوب مقدّمه لازمه وجوب ذى المقدّمه بوده و لزومش بيّن بمعناى اعمّ است از اينرو حضرات وجوب مقدّمه را وجوب تبعى دانسته نه اصلى زيرا مدلول كلام و مقصود از آن نمى‌باشد بلكه بالتّبع يعنى به دلالت اشارى فهميده مى‌شود.

بيان مراد

قوله: مثال ذلك: يعنى مثال دلالت اشاره.

قوله: و حمله و فصاله ثلاثون شهرا: آيه (١٥) از سوره احقاف.

قوله: و الوالدات يرضعن اولادهنّ‌ الخ: آيه (٢٣٣) از سوره بقره.

قوله: فيعرف انّه اقلّ الحمل: ضمير در « انّه » به ستّة اشهر راجع است.

قوله: و من هذا الباب: يعنى باب دلالت اشاره.

قوله: لانّه لازم لوجوب ذى المقدّمة: ضمير در « لانّه » به وجوب مقدّمه عود مى‌كند.

قوله: لانّه ليس مدلولا للكلام بالقصد: ضمير در « لانّه » به وجوب مقدّمه راجع است.

متن:

الجهة الثّانية- حجّيّة هذه الدّلالات‌

أمّا دلالة (الاقتضاء و التّنبيه)، فلا شكّ في حجّيّتهما اذا كانت هناك دلالة و ظهور؛ لأنّه من باب حجّيّة الظّواهر. و لا كلام في ذلك.

و أمّا دلالة (الاشارة) فحجّيّتها من باب حجّيّة الظّواهر محلّ نظر و شكّ، لانّ تسميتها بالدّلالة من باب المسامحة، اذا المفروض انّها غير مقصودة و الدّلالة تابعة