بیان المراد؛ شرح فارسی بر اصول الفقه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٤٣٤ - اثبات ظهور جمله شرطيه در امور سهگانه

بحسب فرض وى در مقام بيان مى‌باشد.

و سخن در اينجا نظير كلام در ظهور صيغه افعل در وجوب تعيينى و تعيّنى مى‌باشد كه از اطلاق صيغه اين ظهور استفاده مى‌شود كه شرحش قبلا در مباحث گذشته ذكر گرديد.

بيان مراد

قوله: فالظّاهر انّه بالوضع بحكم التّبادر: ضمير در « انّه » به ارتباط و وجود علقه راجع است.

قوله: حتّى ينكر وضعها لذلك: ضمير در « وضعها » به ادوات شرط راجع بوده و مشار اليه « ذلك » ارتباط و وجود علقه لزوميّه مى‌باشد.

قوله: و عليه: يعنى بنابر اينكه هيئت تركيبيّه براى دلالت بر ارتباط و وجود علقه لزوميّه بين طرفين وضع شده باشد.

قوله: فاستعمالها فى الاتّفاقيّه: ضمير در « استعمالها » به جمله شرطيّه راجع است.

قوله: يكون بالعناية: مقصود رعايت علاقه و عنايت نمودن آن مى‌باشد چه آنكه در استعمالات مجازى اين عنايت لازم المراعات است.

قوله: اذا اتّفقت لهما المقارنة فى الوجود: ضمير در « لهما » به مقدّم و تالى راجع است.

قوله: لا بمعنى انّها موضوعة بوضعين: ضمير در « انّها » به جمله شرطيّه راجع است.

قوله: و هو ترتّب التّالى على المقدّم: ضمير « هو » به ارتباط خاصّ راجع است.

قوله: و الدّليل على ذلك: مشار اليه « ذلك » استناد دلالت جمله شرطيّه بر ترتّب تالى بر مقدّم بوضع مى‌باشد.

قوله: تبادر ترتّب التّالى على المقدّم عنها: ضمير در « عنها » به جمله شرطيّه راجع‌