اصل: بَابُ الرَّدِّ إِلَى الْكِتَابِ وَالسُّنَّةِ وَأَنَّهُ لَيْسَ شَيْءٌ مِنَ الْحَلَالِ وَالْحَرَامِ وَجَمِيعِ مَا يَحْتَاجُ النَّاسُ إِلَيْهِ إِلَا وَقَدْ جَاءَ فِيهِ كِتَابٌ أَوْ سُنَّةٌ

شرح: اين باب، بيان وجوب واگذاشتن حكم هر مسئله است سوى محكمات قرآن و سوى بيان رسول اللّه صلى الله عليه و آله متشابهات قرآن را در كتاب جامعه كه گذشت در حديث چهاردهمِ باب سابق. و بيان، اين كه: نيست چيزى از حلال و حرام و هر چه احتياج به هم مى رسانند اكثر مردمان سوى آن، مگر بر حالى كه به تحقيق آمده در بيان آن، آيتى از محكمات قرآن يا بيانى صريح از پيغمبر ـ عَلَيْهِ وَ آلِهِ السَّلاَمُ ـ در كتاب جامعه كه نزد امام زمان است. در اين باب، ده حديث است.

[حديث] اوّل

.اصل: [مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ «إِنَّ اللّه َ ـ تَبَارَكَ وَتَعَالى ـ أَنْزَلَ فِي الْقُرْآنِ تِبْيَانَ كُلِّ شَيْءٍ، حَتّى وَاللّه ِ ، مَا تَرَكَ اللّه ُ شَيْئاً يَحْتَاجُ إِلَيْهِ الْعِبَادُ حَتّى لَا يَسْتَطِيع عَبْدٌ يَقُول: لَوْ كَانَ هذَا أُنْزِلَ فِي الْقُرْآنِ إِلَا وَقَدْ أَنْزَلَهُ اللّه ُ فِيهِ».

شرح: شَيْء، عبارت از مُحتاجٌ اِليهِ اكثر مردمان است. حَتّى براى انتهاست و ما بعد آن، داخل است در حكم ما قبلش. وَ اللّه ِ قسم است.