شرح: اين باب، بيان پاينده بودنِ حجّت اللّه تعالى است بر دانا و بيان سختگيرى اللّه تعالى كار را بر دانا؛ به اين معنى كه هر كه داند وعيد الهى را بر فعلِ معصيتى و وعده او را بر ترك آن و مَعَ هذَا آن معصيت را كند، حال او بدتر است از حال كسى كه نداند و كند، اگر چه مى داند كه معصيت است. يا به اين معنى كه: هر كه داند محكمات قرآن را كه در آنها نهى از اختلاف از روى ظن هست و عمل به آنها نكند، حال او در قيامت، بدتر است از حال كسى كه آنها را نداند و پيروى ظن كند، اگر چه هر دو خوب نيستند، چنانچه مصنّف بيان كرد در خطبه در جواب سؤال اوّل. در اين باب، چهار حديث است.

[حديث] اوّل

.اصل: [عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ هَاشِمٍ، عَ «يَا حَفْصُ، يُغْفَرُ لِلْجَاهِلِ سَبْعُونَ ذَنْباً قَبْلَ أَنْ يُغْفَرَ لِلْعَالِمِ ذَنْبٌ وَاحِدٌ».

شرح: روايت است از حفص بن غياث از امام جعفر صادق عليه السلام ، گفت كه: امام گفت كه: اى حفص! بخشيده مى شود براى نادان، هفتاد گناه، پيش از آن كه بخشيده شود براى دانا، يك گناه.

[حديث] دوم

.اصل: [وَبِهذَا الْاءِسْنَادِ، قَالَ : قَالَ أَبُ «قَالَ عِيسَى بْنُ مَرْيَمَ ـ عَلَيْهِ