.اصل: [مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنِ الْفَضْل «مَنْ طَلَبَ الْعِلْمَ لِيُبَاهِيَ بِهِ الْعُلَمَاءَ، أَوْ يُمَارِيَ بِهِ السُّفَهَاءَ، أَوْ يَصْرِفَ بِهِ وُجُوهَ النَّاسِ إِلَيْهِ، فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ مِنَ النَّارِ؛ إِنَّ الرِّئَاسَةَ لَا تَصْلُحُ إِلَا لِأَهْلِهَا».

شرح: روايت است از امام محمّد باقر عليه السلام گفت كه: هر كه طلب دانش كند براى اين كه مغالبه در بها و علم كند به آن، دانايان را، يا جدال كند به آن، بى خردان را به استدلالات ظنّيّه، بر مسائل مُخْتَلِفٌ فِيهَا ميان اهل اجتهاد به اصطلاح مخالفان كه بى خردند يا گرداند به آن، روهاى مردمان را سوى خود به سبب فتوا يا قضا يا مانند آنها، پس گو قرار گيرد در جاى خود از جاهاى آتش جهنّم. مراد، اين است كه: البته به جهنّم مى رود؛ چه به درستى كه سركردگى جماعت اهل اسلام، خوب نيست براى كسى، مگر كسى كه دانا به جميع مسائل دين باشد بى پيروىِ ظن. پس كسى كه دانا به احاديث باشد و اصل مسائل را نداند، سركردگى را نمى شايد.