گفتم كه: شما در دعوى زيادتىِ دوستى، مانند ايشانيد به اعتقاد شيعه. و على، زياد بر رسول صلى الله عليه و آله و جميع اصحابش نيست كه از دشمنان گريخت به غار و برگشت از حديبيّه، چون كفّارْ سر راه گرفتند؛ و زياد بر اللّه تعالى نيست كه فرعون «أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَى» [١] گفت و او در چندين سال گذرانيد [و زياد بر اللّه تعالى نيست كه] اكثر مردمان احكام او را نابوده انگاشته، انواع بى ادبى مى كنند و مى گذراند تا روز ديوان بزرگ. و گويا كه دروغى را كه در عجز على عليه السلام از نصرت عثمان در وقت كشته شدن او ساخته ايد، به خاطر نداريد.

[حديث] چهارم

.اصل: [عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ مُحَمَّدِ «يَغْدُو النَّاسُ عَلى ثَلَاثَةِ أَصْنَافٍ: عَالِمٍ، وَمُتَعَلِّمٍ، وَغُثَاءٍ، فَنَحْنُ الْعُلَمَاءُ، وَشِيعَتُنَا الْمُتَعَلِّمُونَ، وَسَائِرُ النَّاسِ غُثَاءٌ».

شرح: روايت است از جميل از امام جعفر صادق عليه السلام گفت كه: شنيدم از او مى گفت كه: هر صبح مى باشند مردمان بر سه قسم: داناى مسائل دين، و ياد گيرنده، و هرزه كار. بيانِ اين، آن است كه: ما خانواده پيغمبر صلى الله عليه و آله ، آن دانايانيم، هر يكى در زمانى، و شيعه ما ياد گيرندگان اند و باقى مردمان، هرزه كارند.

[١] انعام (٦): ١٠٨ .[٢] نازعات (٧٩): ٢٤ .