صافي در شرح کافي - قزوینی، خلیل - الصفحة ٣٨٩

«أَحْسَنَ الْحَدِيثِ» [١] و «أَحْسَنَ مَآ أُنزِلَ إِلَيْكُم مِّن رَّبِّكُم» [٢] كه در سوره زمر است و مذكور شد در شرح فقره اوّلِ حديث دوازدهمِ باب اوّل. پس مشتمل است بر جميع مراتب پيروىِ أحسَن قَوْل. و وجه بهتر بودن روايتِ لفظِ حديث بِعينه از نقلِ بِالْمَعنى مى آيد در «كِتَابُ الْحُجَّةِ» در حديث اوّلِ باب صد و دوم كه «بَابُ مَا أَمَرَ النَّبِيّ صلى الله عليه و آله بِالنَّصِيحَةِ لِأَئِمَّةِ الْمُسْلِمِينَ» تا آخر است. و شايد كه اين نويد براى مؤمنانِ زمان غيبت قائم آل محمّد عليهم السلام باشد، يا براى مؤمنان غايبان از امام زمان در هر زمانى باشد. يعنى: گفتم امام جعفر صادق عليه السلام را كه: كيست مراد در قول اللّه ـ جَلَّ ثَنَاؤُهُ ـ در سوره زمر: «فَبَشِّرْ عِبَادِ الَّذِينَ» [الآية]: [٣] پس نويد ده ـ اى محمّد ـ بندگان مرا كه گوش مى دارند سخن را، به اين معنى كه خودرأيى نمى كنند، پس پيروى مى كنند بهتر سخن را؟ گفت كه: آن بهتر سخن، سخن مردى است كه مى شنود حديث ما را، پس نقل مى كند آن را، چنانچه شنيده. زياد نمى كند بر آن چيزى و كم نمى كند از آن چيزى.

[حديث] دوم

.اصل: [مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ «إِنْ كُنْتَ تُرِيدُ مَعَانِيَهُ، فَلَا بَأْسَ».

شرح: گفتم امام جعفر صادق عليه السلام را كه: مى شنوم حديث را از تو. پس در نقل به ديگران زياد و كم در لفظ مى كنم. آيا جايز است يا نه؟ گفت كه: اگر با زياد و كم در لفظ، زياد و كم در معنى نيست و اراده همگىِ معنى هاى حديث مى كنى، پس باكى نيست و جايز است.