.اصل: [مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ «الْعُلَمَاءُ رَجُلَانِ: رَجُلٌ عَالِمٌ آخِذٌ بِعِلْمِهِ، فَهذَا نَاجٍ، وَعَالِمٌ تَارِكٌ لِعِلْمِهِ، فَهذَا هَالِكٌ، وَإِنَّ أَهْلَ النَّارِ لَيَتَأَذَّوْنَ مِنْ رِيحِ الْعَالِمِ التَّارِكِ لِعِلْمِهِ، وَإِنَّ أَشَدَّ أَهْلِ النَّارِ نَدَامَةً وَحَسْرَةً رَجُلٌ دَعَا عَبْداً إِلَى اللّه ِ، فَاسْتَجَابَ لَهُ وَقَبِلَ مِنْهُ، فَأَطَاعَ اللّه َ، فَأَدْخَلَهُ اللّه ُ الْجَنَّةَ، وَأَدْخَلَ الدَّاعِيَ النَّارَ بِتَرْكِهِ عِلْمَهُ، وَاتِّبَاعِهِ الْهَوى، وَطُولِ الْأَمَلِ، أَمَّا اتِّبَاعُ الْهَوى فَيَصُدُّ عَنِ الْحقّ، وَطُولُ الْأَمَلِ يُنْسِي الْاخِرَةَ».

شرح: شنيدم از امير المؤمنين عليه السلام حكايت مى كرد از نبى صلى الله عليه و آله اين كه او گفت در گفتگويى كه مى كرد كه: دانايان دو قسم اند: اوّل، داناى كارفرماى دانشِ خود. پس اين مرد، نجات دارد در قيامت؛ و دوم، داناى ترك كننده عمل به دانش خود. پس اين مرد، جهنّمى است. و به درستى كه اهل آتش جهنّم، هر آينه آزرده مى شوند از بوى بدِ داناى ترك كننده عمل به دانش خود. و به درستى كه سخت ترِ اهل آتش جهنّم، به اعتبار پشيمانى و حسرت، مردى است كه خوانْد بنده اى را سوى فرمان بردارى اللّه تعالى، پس قبول