براى فايده دنيا، مثل آن كه منصب فتوا يا قضا يابد، نيست او را در آخرت، نصيبى، و هر كه قصد كرد به آن، فايده آخرت را، داد او را اللّه تعالى فايده دنيا و آخرت.

[حديث] سوم

.اصل: [عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، ع «مَنْ أَرَادَ الْحَدِيثَ لِمَنْفَعَةِ الدُّنْيَا، لَمْ يَكُنْ لَهُ فِي الْاخِرَةِ نَصِيبٌ».

شرح: اين، ظاهر است از شرح سابق.

[حديث] چهارم

.اصل: [عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، ع «إِذَا رَأَيْتُمُ الْعَالِمَ مُحِبّاً لِدُنْيَاهُ، فَاتَّهِمُوهُ عَلى دِينِكُمْ؛ فَإِنَّ كُلَّ مُحِبٍّ لِشَيْءٍ يَحُوطُ مَا أَحَبَّ» .

شرح: يَحُوط (به حاء بى نقطه و طاء بى نقطه) به صيغه مضارع غايب معلوم باب «نَصَرَ» يا باب تفعيل است. الحَوْط و التحويط: [١] نگاهدارى. مَا، موصوله و مصدريه مى تواند بود، و بنا بر اوّل از قبيل وضع ظاهر در موضع ضمير است براى افاده تعليل، پس به معنى «يَحُوطُهُ حُبُّهُ إيّاهُ» است، و بنا بر دوم، مصدرِ نايبِ ظرف زمان است و عائد، مُقدّر است. پس به معنى «يَحُوطُهُ مُدّةَ حُبِّهِ إيّاهُ» است. پس اگر حُب زايل شود حَوْط زايل مى شود. يعنى: روايت است از امام جعفر صادق عليه السلام گفت كه: اگر بينيد دانا را دوستدار دنياى خود، مثل اين كه از كسب مالِ حرام اجتناب نكند، پس اعتماد مكنيد بر او در مسائل دين خود و [در حالى كه] او را مى پرسيد؛ چه به درستى كه هر دوستِ چيزى، نگاهدارى مى كند آنچه را كه دوست مى دارد.

[١] آوردن مصدر «تحويط»، نشانه اين است كه از نظر شارح محترم، در روايت شريفه، هم مى تواند «يَحُوطُ» خوانده شود و هم «يُحَوِّطُ».