الذِّكْر» [١] و در حديث دهمِ باب شصت و چهارم كه «بَابُ مَا نَصَّ اللّه ُ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ وَ رَسُولُهُ عَلَى الْأَئِمَّةِ عليهم السلام وَاحِداً بَعدَ وَاحِدٍ» است كه: «قَالَ: الْكِتَابُ [هُوَ] الذِّكْرُ وَأَهْلُهُ آلُ مُحمَّدٍ عليهم السلام ». [٢] يعنى: روايت است از حمزة بن محمّد طَيّار (به فتح طاء بى نقطه و تشديد ياء دونقطه در پايين) اين كه او عرض كرد بر امام جعفر صادق عليه السلام بعض خطبه هاى پدرش امام محمّد باقر عليه السلام را تا آن كه چون رسيد به موضعى از آن خطبه، امام گفت او را كه: باز ايست از عرض و ساكت باش از سخنى ديگر. نيز بعد از آن گفت امام جعفر صادق عليه السلام كه: گنجايش ندارد شما را در آنچه فرود مى آيد به شما از كردار و گفتارى كه نمى دانيد حكم آن را، مگر باز داشتن خود از آن و ايستادن از آن و واگذاشتن نيك و بدِ آن، سوى امامان راستى تا وادارند شما را در آن، بر راه راست و برطرف كنند از شما در آن، نادانى را و شناسانند به شما در آن، به كارْ آمدنى را. چه گفته اللّه تعالى در سوره نحل كه: «وَ مَآ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ إِلَا رِجَالًا نُّوحِى إِلَيْهِمْ فَسْئلُواْ أَهْلَ الذِّكْرِ إِن كُنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ بِالْبَيِّنَاتِ وَ الزُّبُرِ» : [٣] و نفرستاديم پيش از تو ـ اى محمّد ـ مگر مردانى را كه مى شتابانيديم سوى ايشان احكام شريعت را؛ به اين معنى كه رخصت نمى داديم ايشان را در پيروى ظن با وجود كمالِ قربِ ظن ايشان به صواب. پس ـ اى امّت محمّد ـ سؤال كنيد ائمّه آل محمّد را، اگر نمى دانسته باشيد چيزى را كه اختلاف در آن رود، به استنباط از ضروريّات و محكمات قرآن، هر چند كه ظن داشته باشيد. توضيحِ اين مى شود در باب بيستمِ «كِتَابُ الْحُجَّة» و مانند اين آيت در سوره انبيا نيز هست.

[١] الكافى، ج١، ص ٢١٠، ح ١.[٢] الكافي، ج١، ص ٢٩٥، ح ٣. (لازم به ذكر است كه در كافى مطبوع به تحقيق مرحوم غفّارى، تعداد كل احاديثِ باب مذكور هفت حديث مى باشد، ولى گويا مصنّف رحمه الله احاديث باب بعد از آن را نيز كه «بَابُ الْاءِشَارَةِ والنَّصِّ عَلى أَمِيرِالْمُؤْمِنِينَ عليه السلام » مى باشد، پيوست احاديث آن باب شماره زده است، و به همين خاطر، حديث دهمِ باب مذكور، حديث سومِ بابِ بعد از آن در كافى مطبوع مى باشد.[٣] نحل (١٦): ٤٣؛ انبياء (٢١): ٧.