صافي در شرح کافي - قزوینی، خلیل - الصفحة ٣٦٩

كه در روز قيامت، باعث ادراك «أَنْهَارٌ مِّنْ خَمْرٍ لَّذَّةٍ لِّلشَّـرِبِينَ» [١] مى شود. هُدى، عبارت از امامِ حجّتِ عالِم به هر مُحْتاجٌ اِليه است، موافق آيت سوره بقره: «إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَآ أَنزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنَـتِ وَ الْهُدَى مِن بَعْدِ مَا بَيَّنَّـهُ لِلنَّاسِ فِى الْكِتَـبِ أُوْلَـئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّـعِنُونَ» ، [٢] بنا بر اين كه «وَالْهُدى» عطف بر «مَا أنْزَلْنا» باشد و ضمير «بَيَّنّاه» راجع به «الهُدى» باشد و موافق آيت سوره زمر: «ذَ لِكَ هُدَى اللَّهِ يَهْدِى بِهِ مَن يَشَـآءُ» [٣] و بيان مى شود در «كِتَابُ التَّوْحِيدِ» در شرح حديث سومِ باب بيست و سوم كه «بَابُ النَّوَادِر» است. يعنى: و لشكر آن دانش، گفتگو كردن با دانايان است تا دانش، نتايج آن بسيار شود. و معاش گذار آن دانش، اتيان به واجبات و مستحبّات است. و دفينه آن دانش براى روز سختى، دورى كردن از گناهان است، خواه كبيره باشد و خواه صغيره. و توشه سفر آن دانش كه مكرّر و هر روزه در دفع شبهت هاى مخالفان به كار برده مى شود، نهى از پيروى ظن است كه در محكماتِ هر شريعتى، متعارف بوده. و آبروى آن دانش، واگذاشتن جدل است با پوچ گويان. و راهنماى آن دانش، امام حجّت عالِم به هر مُحْتَاجٌ اِلَيه است. و مصاحب آن دانش، دوستى نيكان است.

[حديث] سوم

.اصل: [مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ «قَالَ رَسُولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : نِعْمَ وَزِيرُ الْاءِيمَانِ الْعِلْمُ، وَنِعْمَ وَزِيرُ الْعِلْمِ الْحِلْمُ، وَنِعْمَ وَزِيرُ الْحِلْمِ الرِّفْقُّ، وَنِعْمَ وَزِيرُ الرِّفْقِ الْعِبْرَةُ».

شرح: گفت رسول اللّه صلى الله عليه و آله كه: خوبْ مددكارى است براى گرويدن به خدا و پيغمبرش، دانشِ مُحتاجٌ اِليه از جمله مسائل دين؛ چه نادان، زود به پيروى ظن كه