شرح: الاِحْتِفَاظ (مصدر باب افتعال): نگاه داشتن چيزى براى خود. باء در بِكُتُبِكُمْ به اعتبار تضمين معنى «تمسّك» است، يا براى تقويت تعديه است؛ و اوّل، مناسب تر است به عنوان باب. يعنى: گفت امام جعفر صادق عليه السلام كه: براى خود، خوب نگاه داريد كتاب هاى حديث شما را؛ چه به درستى كه شما بعد از اين به زمانى بسيار، محتاج مى شويد سوى آن كتاب ها. مخفى نماند كه در زمان امام جعفر صادق عليه السلام چهارصد اصلِ كتاب حديث نوشته شده و اگر آنها و مانند آنها باقى نمى ماند تا زمان مصنّف و غير آن، اين احاديث به ما نمى رسيد.

[حديث] يازدهم

.اصل: [عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ ب «اكْتُبْ، وَبُثَّ عِلْمَكَ فِي إِخْوَانِكَ، فَإِنْ مِتَّ فَأَوْرِثْ كُتُبَكَ بَنِيكَ؛ فَإِنَّهُ يَأْتِي عَلَى النَّاسِ زَمَانُ هَرْجٍ لَا يَأْنَسُونَ فِيهِ إِلَا بِكُتُبِهِمْ».

شرح: روايت است از مفضّل بن عمر گفت كه: گفت مرا امام جعفر صادق عليه السلام كه: بنويس حديث را و پراكنده كن دانش خود را به حديث در برادران مؤمنِ خود. پس اگر مشرف بر مردن شوى، پس به ميراث بگذار كتاب هاى حديث خود را براى فرزندانت به روشى كه ايشان دانند كه آن كتاب ها نقل هاى توست از امام؛ چه مى آيد بر سر مردمان، زمان فتنه و غيبت امام كه انس نمى گيرند مردمانِ مؤمن در آن زمان، مگر به كتاب هاى حديثِ خود؛ چون به خدمت امام نمى رسند.