شرح: اين باب، حديث هايى است كه نسبت دارد به نقل كتاب ها از راويان حديث و حديث هايى كه نسبت دارد به نقل حديث، و فضيلت نوشتن حديث و فضيلت نگاه داشتن كتاب هاى حديث براى تمسّك و عمل به آنها. در اين باب، پانزده حديث است.

[حديث] اوّل

.اصل: [عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، ع «هُوَ الرَّجُلُ يَسْمَعُ الْحَدِيثَ، فَيُحَدِّثُ بِهِ كَمَا سَمِعَهُ، لَا يَزِيدُ فِيهِ وَلَا يَنْقُصُ مِنْهُ».

شرح: توضيح اين آيت شده در شرح حديث دوازدهمِ باب اوّل. و مضمون اين حديث مى آيد در «كِتَابُ الْحُجَّة» در حديث هشتمِ «بَابُ التَّسْلِيمِ وَ فَضْلِ الْمُسَلِّمِينَ»كه باب نود و چهارم است. ضمير هُوَ راجع به أَحْسَنَه است، يا راجع به قائلِ أَحْسَنَه است كه مفهوم است از كلام؛ و بنا بر اوّل، الرَّجُل به تقدير «قَوْلُ الرَّجُل» است. و بر هر تقدير، حصر، مبنى بر اين است كه اين، آخر مراتب پيروىِ أحسَنِ قَوْل است؛ زيرا كه مؤخّر است از پيروىِ