براى جميع جهّال از جمله اهل كتاب حاصل نمى شد پيش از جهالت و اختلاف ايشان. و به اين تقرير، دفع مى شود منافات ميان اين حديث و آنچه مى آيد در «كِتَابُ الْحُجَّة» در حديث سوم و نهمِ باب بيستم كه «بَابُ أَنَّ أَهْلَ الذِّكْرِ الَّذِينَ أَمَرَ اللّه ُ الْخَلْقَ بِسُؤَالِهِمْ هُمُ الْأَئِمَّةُ عليهم السلام » است و در شرح آنها، دفع منافات مى شود به دو وجه ديگر. يعنى: روايت است از امام جعفر صادق عليه السلام گفت كه: خواندم در كتابى كه على بن ابى طالب عليه السلام به خطّ خود نوشته بود از گفته هاى پيغمبر صلى الله عليه و آله ـ و آن، نزد امام زمان مى باشد، چنانچه مى آيد در حديث چهاردهمِ باب بيستم ـ : به درستى كه اللّه تعالى نگرفته بر اهل اختلاف در مسائل، پيمان را به طلب دانشِ آيات بيّناتِ محكمات، مگر آن كه گرفته بر ائمّه كه دانايان اند، پيمان را به تعليم آن دانش، آن نادان را؛ چه علم به حرام بودن اختلاف از روى ظن، هميشه در اهل هر شريعتى بوده، پيش از جهالت و اختلاف ايشان.

[حديث] دوم

.اصل: [عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ ب «لِيَكُنِ النَّاسُ عِنْدَكَ فِي الْعِلْمِ سَوَاءً».

شرح: معنى عِلْم بيان شد در شرح حديث هفتمِ باب سابق. و به اين، دفع مى شود منافات ميان اين حديث و آنچه مى آيد در حديث اوّلِ «بَابُ اخْتِلاَفِ الْحَدِيْثِ» كه باب بيست و دوم است كه: رسول اللّه صلى الله عليه و آله اختصاص مى داده امير المؤمنين و حسنين و فاطمه عليهم السلام را به تعليم اسرار. يعنى: روايت است از امام جعفر صادق عليه السلام در اين آيت در سوره لقمان كه: و مپيچان روى خود را كه پهلوى رو را ظاهر كنى براى مردمان. امام گفت كه: مراد، اين است كه: مى بايد كه مردمان، نزد تو در تعليم دانش، برابر باشند، چنانچه نشود كه از بعضى رو گردانى و ياد ندهى و آن بعض، اهل باشند، چنانچه مى آيد در حديث چهارمِ اين باب.