صافي در شرح کافي - قزوینی، خلیل - الصفحة ٢٠٤

رسول يا امامى كه پيروى ظن نكند. و در «كِتَابُ الرَّوْضَة» بعد از «حَدِيْثُ عَليِّ بْنِ الْحُسَيْنِ مَعَ يَزِيدَ» مذكور است كه گذشتن غير اهل مكّه بر جاى قوم لوط، آن است كه در خواندن قرآن در روز و شب، به حكايت قوم لوط مى رسند. پس ايشان نيز بايد كه عبرت گيرند.

.اصل: «وَقَالَ : «إِنَّا مُنْزِلُونَ عَلى أَهْلِ هذِهِ الْقَرْيَةِ رِجْزاً مِنَ السَّمَاءِ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ * وَلَقَدْ تَرَكْنَا مِنْهَا آيَةً بَيِّنَةً لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ» [١] . يَا هِشَامُ ، إِنَّ الْعَقْلَ مَعَ الْعِلْمِ ، فَقَالَ : «وَتِلْكَ الْأمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ وَما يَعْقِلُهَا إِلَا العَالِمُونَ» [٢] ».

شرح :و اللّه تعالى حكايت سخن فرشتگان با لوط كرده، گفت در سوره عنكبوت كه: به درستى كه ما فرود آورنده ايم بر مردمان اين شهر يا ده ـ كه سَدُوم و توابع آن [٣] است و اهلش قوم لوط بودند ـ عذابى از آسمان به سبب آن كه سركشى مى كردند از حكم اللّه تعالى و پيرو رسول و كتاب او نبودند (تا اين جا سخن فرشتگان است) و هر آيينه به تحقيق واگذاشتيم از آن جا دليلى ظاهر بر ربوبيّت و يگانگى خود، براى جمعى كه خردمندى مى كنند؛ چه ايشان به سبب آنها اقرار مى كنند به اين كه: سهل انگارى نمى بايد كرد در پيروى رسول و كتاب او و بر فكرهاى خامِ پوچ، اعتمادى نمى بايد كرد. اى هشام! به درستى كه خردمندى با پيروى علمِ حاصل از محكمات قرآن است، نه با پيروى ظن حاصل از تأويل متشابهات از پيش خود. بيانِ اين، آن كه: گفته در سوره عنكبوت كه: و آن مَثَل هاى عنكبوت و مانند آن،