شهادت نامه امام حسين عليه السّلام - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٩٠٦
٧٤٥.تاريخ الطبرى ـ به نقل از ابو مخنف ـ داشت . آتشى خواست و او را زنده زنده سوزاند. [١]
٥ / ١٩
سِنان بن اَنَس
سِنان بن اَنَس بن عمرو بن حىّ بن حارث بن غالب بن مالك بن وَهبيل، از كسانى است كه نقش مؤثّرى در كشتن امام حسين عليه السلام داشتند و در آخرين دقايق ، به كمك افرادى مانند شمر بن ذى الجوشن ، امام عليه السلام را به شهادت رساندند . پيش تر ، امام على عليه السلام در نكوهش پدر سِنان، اين واقعه را پيشگويى كرده بود. بر پايه گزارشى ، سِنان در مجلس حَجّاج، به كشتن امام حسين عليه السلام اعتراف كرد و پس از بازگشت به خانه اش، ديوانه شد و با وضع ناگوارى از دنيا رفت. در گزارشى ديگر آمده كه مختار ، سِنان را دستگير كرد و پس از شكنجه اى سخت، او را كشت.
٧٤٦.الملهوف: نقل است كه مختار ، سِنان را دستگير كرد و انگشتانش را بند بند بريد و سپس دست ها و پاهايش را قطع كرد . آن گاه ديگ روغنى را به جوش آورد و او را در
[١] بَعَثَ المُختارُ أيضاً عَبدَ اللّه ِ الشّاكِرِيَّ إلى رَجُلٍ مِن جَنبٍ ، يُقالُ لَهُ: زَيدُ بنُ رُقادٍ ، كانَ يَقولُ : لَقَد رَمَيتُ فَتىً مِنهُم بِسَهمٍ ، وإنَّهُ لَواضِعٌ كَفَّهُ عَلى جَبهَتِهِ يَتَّقِي النَّبلَ ، فَأَثبَتُّ كَفَّهُ في جَبهَتِهِ ، فَمَا استَطاعَ أن يُزيلَ كَفَّهُ عَن جَبهَتِهِ . قالَ أبو مِخنَفٍ : فحَدَّثَني أبو عَبدِ الأَعلَى الزُّبَيدِيُّ : أنَّ ذلِكَ الفَتى عَبدُ اللّه ِ بنُ مُسلِمٍ بنِ عَقيلٍ ، وأنَّهُ قالَ ـ حَيثُ أثبَتَ كَفَّهُ في جَبهَتِهِ ـ : اللّهُمَّ إنَّهُمُ استَقَلّونا وَاستَذَلّونا ، اللّهُمَّ فَاقتُلهُم كَما قَتَلونا ، وأذِلَّهُم كَمَا استَذَلّونا . ثُمَّ إنَّهُ رَمَى الغُلامَ بِسَهمٍ آخَرَ فَقَتَلَهُ ، فَكانَ يَقولُ : جِئتُهُ مَيِّتا ، فَنَزَعتُ سَهمِي الَّذي قَتَلتُهُ بِهِ مِن جَوفِهِ ، فَلَم أزَل اُنَضنِضُ السَّهمَ مِن جَبهَتِهِ حَتّى نَزَعتُهُ ، وبَقِيَ النَّصلُ في جَبهَتِهِ مُثبَتا ما قَدَرتُ عَلى نَزعِهِ . قالَ : فَلَمّا أتَى ابنُ كامِلٍ دارَهُ أحاطَ بِها ، وَاقتَحَمَ الرِّجالُ عَلَيهِ ، فَخَرَجَ مُصلِتا بِسَيفِهِ ـ وكانَ شُجاعا ـ فَقالَ ابنُ كامِلٍ : لا تَضرِبوهُ بِسَيفٍ ، ولا تَطعُنوهُ بِرُمحٍ ، ولكِنِ ارموهُ بِالنَّبلِ ، وَارجِموهُ بِالحِجارَةِ ، فَفَعَلوا ذلِكَ بِهِ فَسَقَطَ . فَقالَ ابنُ كامِلٍ : إن كانَ بِهِ رَمَقٌ فَأَخرِجوهُ . فَأَخرَجوهُ وبِهِ رَمَقٌ ، فَدَعا بِنارٍ ، فَحَرَّقَهُ بِها وهُوَ حَيٌّ لَم تَخرُج روحُهُ (تاريخ الطبرى : ج ٦ ص ٦٤ ، أنساب الأشراف : ج ٦ ص ٤٠٧) .