١٩.المعجم الكبير ـ به نقل از اُمّ سلمه ـ: روزى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در خانه ام نشسته بود كه فرمود : «كسى بر من وارد نشود» . من درنگ كردم ، كه حسين عليه السلام وارد شد و صداى گريه پيامبر صلى الله عليه و آله را شنيدم. سرك كشيدم . ديدم حسين عليه السلام در دامان پيامبر صلى الله عليه و آله است و پيامبر صلى الله عليه و آله گريه كنان، دست بر پيشانى خود مى كشد. گفتم: به خدا سوگند، نفهميدم كِى داخل شد! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «جبرئيل با ما در اتاق بود و گفت: او (حسين) را دوست دارى؟ گفتم: از همه دنيا ، او را دوست دارم . جبرئيل گفت: بى ترديد، امّتت او را به زودى در سرزمينى به نام كربلا مى كشند» . سپس جبرئيل از خاك آن جا برگرفت و به پيامبر صلى الله عليه و آله نشان داد و حسين عليه السلام [سال ها بعد] ، هنگامى كه او را براى كشتنْ محاصره كردند، پرسيد: «نام اين سرزمين چيست؟» . گفتند: كربلا. فرمود: «خدا و پيامبرش راست گفتند ؛ سرزمين كَرب و بلا» . [١]

ب ـ سرزمين طَف

٢٠.المعجم الكبير ـ به نقل از عايشه ، از پيامبر خدا صلى الله عليه و: جبرئيل به من خبر داد كه پسرم حسين، پس از من در سرزمين طَف ، كشته مى شود و اين خاك را برايم آورد و به من

[١] كانَ رَسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله جالِسا ذاتَ يَومٍ في بَيتي ، فَقالَ : لا يَدخُل عَلَيَّ أحَدٌ ، فَانتَظَرتُ ، فَدَخَلَ الحُسَينُ عليه السلام ، فَسَمِعتُ نَشيجَ رَسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله يَبكي ، فَاطَّلَعتُ فَإِذا حُسَينٌ عليه السلام في حِجرِهِ ، وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه و آله يَمسَحُ جَبينَهُ ، وهُوَ يَبكي ، فَقُلتُ : وَاللّه ِ ، ما عَلِمتُ حينَ دَخَلَ ! فَقالَ : إنَّ جِبريلَ عليه السلام كانَ مَعَنا فِي البَيتِ ، فَقالَ : تُحِبُّهُ ؟ قُلتُ : أمّا مِنَ الدُّنيا فَنَعَم . قالَ : إنَّ اُمَّتَكَ سَتَقتُلُ هذا بِأَرضٍ يُقالُ لَها : كَربَلاءُ ، فَتَناوَلَ جِبريلُ عليه السلام مِن تُربَتِها ، فَأَراهَا النَّبِيَ صلى الله عليه و آله ، فَلَمّا اُحيطَ بِحُسَينٍ عليه السلام حينَ قُتِلَ قالَ : مَا اسمُ هذِهِ الأَرضِ ؟ قالوا : كَربَلاءُ ، قالَ : صَدَقَ اللّه ُ ورَسولُهُ ، أرضُ كَربٍ وبَلاءٍ (المعجم الكبير : ج ٣ ص ١٠٨ ح ٢٨١٩ ، كنز العمّال : ج ١٣ ص ٦٥٦ ح ٣٧٦٦٦) .