و شكيبايى براى تو ، پُر بهره ترين است ، در پيشگاه داورِ روز جزا . از وى در «زيارت ناحيه مقدّسه» ، چنين ياد شده است : السَّلامُ عَلى بِشرِ بنِ عُمَرَ الحَضرَمِيِّ ، شَكَرَ اللّه ُ لَكَ قَولَكَ لِلحُسَينِ وقَد أذِنَ لَكَ فِي الاِنصِرافِ : أكَلَتني إذَن السِّباعُ حَيّا إن فارَقتُكَ وأسأَلُ عَنكَ الرُّكبانَ ، وأخذُلُكَ مَعَ قِلَّةِ الأَعوانِ ، لا يَكونُ هذا أبَدا . [١] سلام بر بِشْر بن عُمَر حَضرَمى ! خداوند ، سپاس گزار اين گفته تو به حسين باشد ، آن هنگام كه او به تو اجازه داد كه بروى [ ؛ امّا گفتى] : اگر از تو جدا شوم ، درندگان ، زنده زنده ، مرا بخورند ! خبر تو را از مسافران ، جويا شوم و تو را با وجود كمىِ ياور ، تنها بگذارم ؟ هرگز ، چنين اتّفاقى نمى افتد ! نام او در «زيارت رجبيّه» نيز آمده است .

٣ / ٦

دو جوان جابرى

سيف بن حارث بن سَريع و مالك بن عبد بن سَريع ، دو برادرِ مادرى و نيز پسرعموى يكديگر بودند. اين دو ، از ياران امام حسين عليه السلام بودند و در لحظات سخت روز عاشورا ، گريان ، نزد امام عليه السلام آمدند. وقتى امام عليه السلام از علّت گريه آنها پرسيد، دليل آن را نگرانى نسبت به حال امام عليه السلام و عدم توانايى جهت دفع دشمن ، بيان كردند . امام عليه السلام نيز براى آنها ، دعا كرد . نام اين دو در زيارت هاى «ناحيه» و «رجبيّه» [٢] آمده است. در «زيارت ناحيه» مى خوانيم : السَّلامُ عَلى شَبيبِ بنِ الحارِثِ بنِ سَريعٍ .السَّلامُ عَلى مالِكِ بنِ عَبدِ بنِ

[١] تهذيب الكمال : ج ٦ ص ٤٠٧ ، تاريخ دمشق : ج ١٤ ص ١٨٢ .[٢] مقاتل الطالبيّين : ص ١١٦ .[٣] الإقبال : ج ٣ ص ٧٣ .[٤] در زيارت رجبيّه آمده است : «سيف بن حارث و مالك بن عبداللّه حائرى» .[٥] الإقبال : ج ٣ ص ٧٣ .