مطالعه تفصيلىِ گزارش هاى مربوط به واقعه عاشورا در دانش نامه امام حسين عليه السلام ـ كه اين كتاب نيز برگرفته از آن است ـ اين پرسش را براى پژوهشگر ، پديد مى آورد كه : چرا شمارى از مطالب مشهورى كه در منابع متأخّر آمده اند و بسيارى از مرثيه سرايان در گزارش واقعه عاشورا مطرح مى كنند ، در آن دانش نامه نيست ، در صورتى كه انتخاب نام «دانش نامه» براى آن مجموعه ، ايجاب مى كرد كه جامع همه گزارش هاى واقعه عاشورا باشد ؟ آيا دست اندركاران تهيّه و تدوين دانش نامه امام حسين عليه السلام (و نيز اين شهادت نامه) ، اين گزارش ها را نديده اند؟ يا مُتفرّدات منابع متأخّر ، معتبر نيستند و اصولاً گزارش هايى بى اساس اند؟ و يا دليل ديگرى در اين باره وجود دارد؟

بهره نبردن از منابع متأخّر

عدم استفاده از منابع متأخّر و نياوردن شمارى از گزارش هاى مشهور واقعه عاشورا در اين كتاب ، از دلايل زير ناشى شده است :

١ . ارائه مستند واقعه عاشورا

نخستين دليلِ بهره نگرفتن از منابع متأخّر در دانش نامه امام حسين عليه السلام و اين گُزيده (شهادت نامه) ، ارائه تاريخ معتبر و مستند زندگى سيّد الشهدا و بويژه واقعه عاشوراست . از اين رو ، روش ما در اين پژوهش ، بهره گيرى از كهن ترين منابع (يعنى منابع قرن اوّل تا هفتم و بعضا تا قرن نهم هجرى) بوده است . بر اين اساس ، گزارش هايى كه در منابع بعدى آمده اند و ريشه در منابع اصلى و كهن ندارند ، مورد استناد ما قرار نگرفته اند . البتّه اين سخن ، بِدان معنا نيست كه هر چه در منابع كهن وجود دارد ، معتبر است ؛ بلكه مقصود ، اين است كه مطالب منابع جديدى كه ريشه در مصادر اصلى ندارند ،