شهادت نامه امام حسين عليه السّلام - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣١٥
١٩١.تاريخ الطبرى ـ به نقل از ابو جَناب كلبى ـ ابن زياد گفت: در ذهنت ، چنين وعده اى به من داده بودى. دستور داد و او زندانى شد . [١]
١٩٢.تاريخ الطبرى ـ به نقل از عَون بن ابى جُحَيفه ـ: وقتى عبيد اللّه بن زياد ، مسلم بن عقيل و هانى بن عروه را كشت، عبد الأعلى كلبى را ـ كه كثير بن شهاب ، او را در محلّه قبيله بنى فِتيان ، دستگير كرده بود ـ ، خواست و او را آوردند . به وى گفت: جريانت را بگو. عبد الأعلى گفت: خدا، كارهاى تو را اصلاح نمايد! من بيرون رفتم كه ببينم مردم ، چه مى كنند كه كثير بن شهاب ، مرا دستگير كرد . ابن زياد به وى گفت: سوگند ياد كن كه جز براى آنچه گفتى ، بيرون نرفتى . او از سوگند خوردن ، امتناع كرد. عبيد اللّه گفت : او را به قبرستان سَبيع ببريد و در آن جا گردنش را بزنيد . او را بردند و گردنش را زدند. [٢]
٥ / ٤
شهادت عُمارة بن صَلخَب اَزْدى
وى از جمله افرادى بود كه سلاح بر دوش ، به يارى مسلم بن عقيل عليه السلام شتافت؛ امّا توسّط محمّد بن اشعث ، دستگير شد و به شهادت رسيد. سر او را با سرهاى مسلم عليه السلام و هانى ، به شام بردند.
[١] إنَّ كَثيرا [كَثيرَ بنَ شِهابِ بنِ الحُصَينِ] ألفى رَجُلاً مِن كَلبٍ ، يُقالُ لَهُ عَبدُ الأَعلَى بنُ يَزيدَ ، قَد لَبِسَ سِلاحَهُ يُريدُ ابنَ عَقيلٍ في بَني فِتيانَ ، فَأَخَذَهُ حَتّى أدخَلَهُ عَلَى ابنِ زِيادٍ ، فَأَخبَرَهُ خَبَرَهُ ، فَقالَ لاِبنِ زِيادٍ : إنَّما أرَدتُكَ ؛ قالَ : وكُنتَ وَعَدتَني ذلِكَ مِن نَفسِكَ ؛ فَأَمَرَ بِهِ فَحُبِسَ (تاريخ الطبرى: ج ٥ ص ٣٦٩) .[٢] إنَّ عُبَيدَ اللّه ِ بنَ زِيادٍ لَمّا قَتَلَ مُسلِمَ بنَ عَقيلٍ وهانِئَ بنَ عُروَةَ ، دَعا بِعَبدِ الأَعلَى الكَلِبيِّ الَّذي كانَ أخَذَهُ كَثيرُ بنُ شِهابٍ في بَني فِتيانَ ، فَأَتى بِهِ ، فَقالَ لَهُ : أخبِرني بِأَمرِكَ . فَقالَ : أصلَحَكَ اللّه ُ ، خَرَجتُ لِأَنظُرَ ما يَصنَعُ النّاسُ ، فَأَخَذني كَثيرُ بنُ شِهابٍ ، فَقالَ لَهُ : فَعَلَيكَ وعَلَيكَ مِنَ الأَيمانِ المُغَلَّظَةِ إن كانَ أخرَجَكَ إلّا ما زَعَمتَ ، فَأَبى أن يَحلِفَ ، فَقالَ عُبَيدُ اللّه ِ : اِنطَلِقوا بِهذا إلى جَبّانَةِ السَّبيعِ ، فَاضرِبوا عُنُقَهُ بِها . قالَ : فَانطُلِقَ بِهِ فَضُرِبَت عُنُقُهُ (تاريخ الطبرى : ج ٥ ص ٣٧٩) .