٤٣٩.تاريخ دمشق ـ به نقل از مُسلم بن رِباح ، غلام آزاد شده على بن: روز شهادت حسين بن على عليه السلام ، با او بودم . تيرهايى به صورتش اصابت كرده بود . به من فرمود : «اى مُسلم ! دستت را زير خون ها بگير» . گرفتم . چون [ دست هايم از خون] پُر شدند ، فرمود : «آنها را در دستم بريز» . آنها را در دستش ريختم . آنها را به سوى آسمان پاشيد و گفت : «خدايا ! خون فرزند دختر پيامبرت را بستان» . قطره اى از آن خون ، بر زمين نريخت . [١]

٩ / ٩

اصابت تيرى به سينه امام عليه السلام

٤٤٠.مقتل الحسين عليه السلام ، خوارزمى : حسين عليه السلام كه بر اثر نبرد ، كم توان شده بود ، ايستاد و به استراحت پرداخت . همان هنگام كه ايستاده بود ، سنگى آمد و به پيشانى اش خورد . خون از پيشانى اش ، سرازير شد . پارچه اى را گرفت تا خون از پيشانى اش پاك كند كه تيرى با پيكانِ سه شاخه آهنين و مسموم آمد و در قلبش نشست . [٢] حسين عليه السلام گفت : «به نام خدا و يارى خدا ، و بر دين پيامبر خدا !» .

[١] كُنتُ مَعَ الحُسَينِ بنِ عَلِيٍّ عليه السلام يَومَ قُتِلَ ، فَرُمِيَ في وَجهِهِ بِنُشّابَةٍ ، فَقالَ لي : يا مُسلِمُ ، أدنِ يَدَيكَ مِنَ الدَّمِ ، فَأَدنَيتُهُما ، فَلَمَّا امتَلَأَتا قالَ : اُسكُبهُ في يَدي ، فَسَكَبتُهُ في يَدِهِ ، فَنَفَحَ بِهِما إلَى السَّماءِ ، وقالَ : اللّهُمَّ اطلُب بِدَمِ ابنِ بِنتِ نَبِيِّكَ . قالَ مُسلِمٌ : فَما وَقَعَ مِنهُ إلَى الأَرضِ قَطرَةٌ (تاريخ دمشق : ج ١٤ ص ٢٢٣ ، كفاية الطالب : ص ٤٣١) .[٢] در صورت درستى اين بخش از گزارش ، مقصود ، اصابت تير به ناحيه قلب است ، نه خودِ قلب، چنان كه در گزارش المناقب، محلّ اصابت، سينه امام عليه السلام ذكر شده است . بديهى است كه اگر قلب ايشان مورد اصابت قرار مى گرفت ، فرصتى براى اقدامات بعدى ـ كه در گزارش آمده ـ ، وجود نداشت .