٣ . بر فرض آن كه سند اين روايت را تا شيخ طوسى معتبر بدانيم ، به نظر مى رسد كه پس از شيخ طوسى ، سند ، دچار گسستگى و سَقْط است ؛ زيرا در فاصله طولانى دوران حيات شيخ طوسى (٣٨٥ ـ ٤٦٠ ق) تا زمان صدور روايت (سال ٢٥٢ ق) ، تنها دو واسطه ، آن را گزارش كرده اند كه عادتا ممكن نيست . ٤ . زمان صدور زيارت نامه ياد شده ، سال ٢٥٢ ق ، يعنى دوران امامت امام هادى عليه السلام و قبل از ولادت امام مهدى عليه السلام گزارش شده است . بنا بر اين ، مقصود از «ناحيه مقدّسه» در اين روايت ، نه امام مهدى عليه السلام ، بلكه امام هادى عليه السلام (٢١٤ ـ ٢٥٤ ق) است . با توجّه به نكات ياد شده ، اين زيارت نامه نيز سند معتبر ندارد . البته بايد توجه داشت كه معتبر نبودن سند ، به معناى مجعول بودن روايت نيست ؛ بلكه بدين معناست كه نمى توان آن را به طور مستقيم و صريح ، به اهل بيت عليهم السلام نسبت داد و در اين گونه موارد ، شايسته است كه متن مورد نظر ، با استناد به منبعى كه آن را گزارش كرده ، مورد بهره بردارى قرار گيرد .