٧٨٩.المصباح، كفعمى: شد، او را در آغوش گرفتم و از هوش رفتم . شنيدم كه مى فرمود: «اى شيعيان من ! هر گاه آب گوارايى نوشيديد ، مرا ياد كنيد يا اگر در باره غريبى يا شهيدى چيزى شنيديد، بر من مويه كنيد» . پس سكينه سراسيمه برخاست، در حالى كه زير چشمش آسيب ديده بود و بر صورت خود ، سيلى مى زد . در اين هنگام ، هاتفى ندا داد: آسمان و زمين بر او اشك و خون فراوان گريست. آن دو بر كشته كربلا مى گريستند در ميان همهمه مدّعيان امّت . از آبى كه در نزديكى اش بود ، باز داشته شد. اى چشم ! بر آن كه از آبْ منع شد ، گريه كن . [١]

٢ / ٤

يادكرد مصيبت هاى امام حسين عليه السلام در محضر امام باقر عليه السلام

٧٩٠.كفاية الأثر ـ به نقل از كُمَيت ـ: به محضر سَرورم امام باقر عليه السلام وارد شدم و گفتم : اى پسر پيامبر خدا ! من در باره شما چند بيت سروده ام . اجازه مى دهى آنها را بخوانم ؟ فرمود: «در ايّام بيض هستيم [و نارواست]» . گفتم : در باره شماست .

[١] قالَت سُكَينَةُ [بِنتُ الحُسَينِ] : لَمّا قُتِلَ الحُسَينُ عليه السلام اعتَنَقتُهُ ، فَاُغمِيَ عَلَيَّ ، فَسَمِعتُهُ يَقولُ : {٠ شيعَتي ما إن شَرِبتُم رَيَّ عَذبٍ فَاذكُروني أو سَمِعتُم بِغَريبٍ أو شَهيدٍ فَاندُبوني ٠} فَقامَت مَرعوبَةً قَد قَرِحَت مَآقيها، وهِيَ تَلطِمُ عَلى خَدَّيها . وإذا بِهاتِفٍ يَقولُ : {٠ بَكَتِ الأَرضُ وَالسَّماءُ عَلَيهِ بِدُموعٍ غَزيرَةٍ ودِماءِ ٠} {٠ تَبكِيانِ المَقتولَ في كَربَلاءَ بَينَ غَوغاءِ اُمَّةٍ أدعِياءِ ٠} {٠ مُنِعَ الماءَ وهُوَ عَنهُ قَريبٌ عَينُ اِبكِي المَمنوعَ شُربَ الماءِ ٠} (المصباح ، كفعمى : ص ٩٦٧) .