امام حسين عليه السلام نيز او را نفرين نمود و فرمود : «خداوندا ! او را تشنه بميران» و چنين هم شد. وى به بيمارى استسقا (عطش) گرفتار شد و هر چه آب مى نوشيد، تشنگى اش برطرف نمى شد تا اين كه هلاك شد. گفتنى است كه نام وى در برخى منابع، عبد اللّه بن حُصَين يا حِصن يا عبد الرحمان بن حُصَين اَزدى آمده است. احتمالاً تميم بن حُصَين ـ كه شرح حالش گذشت ـ همين شخص است .

٥ / ٢٢

عبد اللّه بن حَوزه

هويت و حتّى نام دقيق وى و پدرش ، مشخّص نيست و منابع حديثى و تاريخى، از او با نام هاى متفاوت ياد كرده اند ؛ امّا از آن جا كه همه اين نام ها ، گزارش يك جريان تاريخى اند ، معلوم مى شود كه مقصود همه آنها يكى است . ماجراى او چنين است كه آمد و جلوى امام حسين عليه السلام ايستاد و امام عليه السلام را صدا زد و بى ادبانه گفت : [تو را] به آتش ، بشارت باد ! امام عليه السلام از نام او پرسيدند و چون معلوم گشت كه نام او ابن حوزه است ، فرمود : «پروردگارا ! او را به سوى آتش بكشان» . در همين اثنا ، اسب او زمين خورد و سپس همين طور كه پاى او در ركاب بود ، اسب رم كرد و سر او را به زمين كوبيد ، تا هلاك شد .

٧٤٨.تاريخ الطبرى ـ به نقل از ابو مخنف، از حسين ابو جعفر ـ: مردى از بنى تميم به نام عبد اللّه بن حَوزه آمد و در برابر حسين عليه السلام ايستاد و گفت: اى حسين! اى حسين! حسين عليه السلام فرمود: «چه مى خواهى؟» . گفت: مژده ات باد به آتش! فرمود: «هرگز ! من ، بر پروردگارِ مهربان و شفيعِ فرمان بردارى شده، وارد مى شوم. اين كيست؟» . ياران حسين عليه السلام به ايشان گفتند: اين، ابن حَوزه است.