شهادت نامه امام حسين عليه السّلام - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٧٧٣
٦٢٨.المزار الكبير ـ در «زيارت ناحيه مقدّسه» ـ: سرت را بر نيزه كردند و خانواده ات را مانند بندگان ، اسير نمودند و با زنجير آهنين ، به بند كشيدند و بر روى مَركب هاى بدون جهاز ، سوار نمودند و باد داغ نيم روزى ، صورت هاشان را مى سوزانْد . آنان را در دشت ها و صحراها مى راندند و دستانشان را به گردن هايشان بسته بودند و آنها را در بازارها مى چرخاندند . [١]
٦٢٩.تاريخ اليعقوبى : عبد اللّه بن عبّاس به يزيد نوشت : «... هان ! از شگفت ترينِ شگفتى ها ـ و تا زنده اى ، روزگار ، شگفتى ها را به تو نشان خواهد داد ـ اين است كه تو دختران عبد المطّلب و نوجوانان كوچكِ نسل او را مانند اسيرانِ احضار شده ، به سوى شام بردى . تو به مردم نمودى كه بر ما چيره شده اى و بر ما فرمان مى رانى . سوگند به جانم ، اگر صبح و شام از [قيام] من ، در امان باشى ، اميدوارم كه از زخم زبان و شكستن (انتقاد) و بستنم در امان نباشى . پس شادى ات نپايد و خداوند ، تو را پس از كشتارى كه از خاندان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله كردى ، جز اندكى مهلت ندهد ، تا آن كه تو را سخت و دردناك بگيرد و نكوهيده و گنهكار ، از دنيا بيرون ببرد . بى پدر ! زندگى كن ـ كه به خدا سوگند ـ ، دستاوردت ، تو را نزد خدا ، فرو كشيده و پست كرده است . سلام بر هر كه خدا را فرمان برد !» . [٢]
[١] رُفِعَ عَلَى القَنا رَأسُكَ ، وسُبِيَ أهلُكَ كَالعَبيدِ ، وصُفِّدوا فِي الحَديدِ فَوقَ أقتابِ المَطِيّاتِ ، تَلفَحُ وُجوهَهُم حَرُّ الهاجِراتِ ، يُساقونَ فِي البَراري وَالفَلَواتِ ، أيديهِم مَغلولَةٌ إلَى الأَعناقِ ، يُطافُ بِهِم فِي الأَسواقِ (المزار الكبير : ص ٥٠٥ ، مصباح الزائر : ص ٢٣٣) .[٢] كَتَبَ إلَيهِ [أي إلى يَزيدَ] عَبدُ اللّه ِ بنُ عَبّاسٍ : ... ألا ومِن أعجَبِ الأَعاجيبِ ـ وما عِشتَ أراكَ الدَّهرُ العَجيبَ ـ حَملُكَ بَناتِ عَبدِ المُطَّلِبِ وغِلمَةً صِغارا مِن وُلدِهِ إلَيكَ بِالشّامِ كَالسَّبيِ المَجلوبِ ، تُرِي النّاسَ أنَّكَ قَهَرتَنا ، وأنَّكَ تَأَمَّرُ عَلَينا ، ولَعَمري لَئِن كُنتَ تُصبِحُ وتُمسي آمِناً لِجُرحِ يَدي ، إنّي لَأَرجو أن يَعظُمَ جِراحُكَ بِلِساني ونَقضي وإبرامي ، فَلا يَستَقِرُّ بِكَ الجَذَلُ ، ولا يُمهِلُكَ اللّه ُ بَعدَ قَتلِكَ عِترَةَ رَسولِ اللّه ِ إلّا قَليلاً ، حَتّى يَأخُذَكَ أخذا أليما ، فَيُخرِجَكَ اللّه ُ مِنَ الدُّنيا ذَميما أثيما ، فَعِش لا أباً لَكَ ، فَقَد وَاللّه ِ أرداكَ عِندَ اللّه ِ مَا اقتَرَفتَ ، وَالسَّلامُ عَلى مَن أطاعَ اللّه َ (تاريخ اليعقوبى : ج ٢ ص ٢٤٨ ـ ٢٥٠ ، بحار الأنوار : ج ٤٥ ص ٣٢٥) .