وى كه : «اى عمّه ! دامن خيمه را بالا بزن» و نگاه كردن امام عليه السلام به سر بُريده پدر و مخاطب قرار دادن زينب عليهاالسلام كه : «اى عمّه ! مُهيّاى اسيرى باشيد ، كه پدرم را شهيد كردند» ؛ [١] ـ گزارش هاى مربوط به هجوم به خيمه ها ، مانند: تصريح به كتك خوردن اهل حرم امام عليه السلام [٢] و كشيدن زيرانداز از زير امام زين العابدين عليه السلام و بر زمين افكندن ايشان ، [٣] و زيرِ دست و پا ماندن برخى از كودكان [٤] و دستور امام زين العابدين عليه السلام به عمّه اش زينب عليهاالسلام كه : «عَلَيكُنَّ بِالفرار ؛ بر شما بادْ فرار!» در پاسخ چاره جويى او ، [٥] و سرشمارى كودكان كاروان در پايان كار و مشخّص شدن اين كه دوتن از آنان در نقطه اى جان داده اند ؛ [٦] ـ گزارش چگونگى آمدن بنى اسد براى دفن اجساد شهدا و اين كه امام زين العابدين عليه السلام در باره كمك آنان در دفن پدر بزرگوارش فرمود: «مَعى مَن يُعينُنى ؛ همراه من ، كسى هست كه مرا يارى كند» و خطاب به پدرش فرمود : «أمّا الدُنيا فَبَعدك مُظلمة ؛ دنيا پس از تو ، تاريك است» و اين كه روى قبر پدر با انگشت نوشت : «هذا قَبرُ حُسَينِ بنِ عَلِىِّ بنِ أبى طالِبٍ الَّذى قَتَلوهُ عَطشاناً غَريباً ؛ اين ، قبر حسين بن على بن ابى طالب است كه او را تشنه و غريب ، كُشتند» ؛ [٧] ـ گزارش سخن زينب عليهاالسلام خطاب به جسد برادر : «هل أنت أخى؟ هل أنت ابن أبى ؟ ؛ آيا تو برادر منى ؟ آيا تو پسر پدر [٨] منى ؟» [٩] و بوسه زدنش بر حنجر و رگ هاى بُريده برادر [١٠]

[١] تذكرة الشهداء : ص ٣٤٧ .[٢] المنتخب ، طريحى : ص ١٨٣ ، عنوان الكلام : ص ٢١٣ .[٣] نور العين : ص ٥٣، مقتل الحسين عليه السلام المنسوب إلى أبى مخنف : ص ١٥٤ ، معالى السبطين : ج ٢ ص ٥١ .[٤] وفيات الأئمّة : ص ١٦٠ .[٥] . معالى السبطين : ج ٢ ص ٥٢ ، ٥٣ .[٦] الدمعة الساكبة : ج ٥ ص ١٣ .[٧] اكنون در افواه ، لفظ «مادر» به جاى «پدر» ، مشهور است .[٨] شعشعة الحسينى : ج ٢ ص ١٢٧ .[٩] الخصائص الحسينيّة : ص ١٨٠ ، تذكرة الشهداء : ص ٣٦٣ ، معالى السبطين : ج ٢ ص ٣٢ .