٣٧٠.الإرشاد : ياران امام حسين عليه السلام ، يكى يكى پيش مى آمدند و مى جنگيدند و كُشته مى شدند تا آن كه جز خانواده اش ، كسى با حسين عليه السلام نماند . آن گاه پسرش على اكبر عليه السلام ـ كه مادرش ليلا ، دختر ابى مُرّة بن عُروة بن مسعود ثقفى بود ـ ، قدم به ميدان نهاد . او از زيباروى ترينِ مردمان و آن هنگام ، هجده ـ نوزده ساله بود . او به دشمن، حمله بُرد و چنين خواند : من على ، پسر حسين بن على ام به خانه خدا سوگند ، كه ما به پيامبر صلى الله عليه و آله ، نزديك تريم . و به خدا سوگند ، كه پسر بى نَسَب (ابن زياد) نمى تواند بر ما حكم براند . با شمشير مى زنم و از پدرم ، حمايت مى كنم ؛ شمشير زدنِ جوان هاشمىِ قُرَشى . او اين كار را بارها به انجام رساند و كوفيان ، از كُشتن او پروا مى كردند كه مُرّة بن مُنقِذ عبدى ، او را ديد و گفت : گناهان عرب بر دوش من باشد ، اگر بر من بگذرد و چنين كند و من ، پدرش را به عزايش ننشانم ! على اكبر عليه السلام ، مانند بار اوّل ، بر دشمن حمله بُرد كه مُرّة بن مُنقِذ ، راه را بر او گرفت و نيزه اى به او زد و بر زمينش انداخت . سپاهيان ، گِردش را گرفتند و او را با شمشيرهايشان ، تكّه تكّه كردند . حسين عليه السلام به بالاى سر او آمد و ايستاد و فرمود : «خداوند ، بكُشد كسانى را كه تو را كُشتند ، اى پسر عزيزم ! چه گستاخ بودند در برابر [ خداى] رحمان و بر هتك حرمت پيامبر!» . سپس اشك از چشمانش روان شد و فرمود : «دنياى پس از تو ، ويران باد !».