٢٥٩.تاريخ الطبرى ـ به نقل از عقبة بن سَمعان ـ گفت: در آنچه آمده ام! پيشوايم را اطاعت كرده ام و به بيعتم ، عمل كرده ام . ابو شعثا گفت: پروردگار را نافرمانى كرده اى و از پيشواى خويش ، در هلاكت خويش ، اطاعت كرده اى و ننگ و جهنّم به دست آورده اى ، كه خداوند عز و جلمى فرمايد : «آنها را پيشوايان ، قرار داديم كه به سوى جهنّم دعوت كنند و روز رستاخيز ، يارى نمى بينند» [١] . پيشواى تو ، چنين است. حُر ، جماعت را وادار كرد كه در همان مكان بى آب و آبادى ، فرود آيند. گفتند: بگذار ما در اين دهكده ، فرود آييم ـ و مقصودشان ، نينوا بود ـ يا در اين دهكده ـ كه مقصودشان غاضريّه بود ـ يا در آن ديگرى ـ كه مقصودشان شُفَيّه بود ـ . گفت: نه! به خدا ، قدرت اين كار را ندارم . اين مرد را براى مراقبت از من فرستاده اند. زُهَير بن قَين گفت: اى پسر پيامبر خدا! جنگ با اينان، آسان تر از جنگ با كسانى است كه پس از اين به مقابله ما مى آيند . به جان خودم سوگند، از پىِ اينان كه مى بينى ، كسانى به سوى ما مى آيند كه تاب مقابله با آنها را نداريم. حسين عليه السلام فرمود : «من ، كسى نيستم كه جنگ را آغاز كنم» . گفت: ما را به سوى اين دهكده ببر و در آن جا فرود آى كه امن است و بر كنار فرات است ، و اگر نگذاشتند ، با آنها مى جنگيم ، كه جنگ با آنها ، آسان تر از جنگ با كسانى است كه از پىِ آنها مى رسند. حسين عليه السلام فرمود : «اين ، چه دهكده اى است؟» . گفت: عَقْر . [٢] حسين عليه السلام فرمود : «خدايا! از عَقْر ، [٣] به تو پناه مى برم» .

[١] سوره قصص : آيه ٤١ .[٢] عَقْر ، نام چند جاست . از جمله عَقرِ بابل كه در نزديكى كربلا به سمت كوفه است (ر . ك : نقشه شماره ٤ در پايان كتاب) .[٣] عَقْر ، به معناى زخمى كردن و نيز پِى كردن اسب هم آمده است .