وجود دارد : ١ . منابع قابل استناد، ٢. منابع غير قابل استناد ، ٣ . منابع معاصر ، ٤ . منابع مفقود . [١] مقصود از منابع قابل استناد ، آن دسته از منابع اند كه هويّت تاريخى دارند و نويسندگان آنها ، معيّن ، سرشناس و از عالمان روشمند بوده اند ، هر چند ديده نقد خود را بر يكايك روايات آنان ، باز نگاه مى داريم . منابع غير قابل استناد يا ضعيف ، منابعى داستانى ، بى سند و بدون پشتوانه تاريخى اند كه اخبار گزارش شده در آنها را تنها به شرط يافتن مؤيِّدهاى تاريخى و تقويت شدن به وسيله منابع دسته نخست ، مى پذيريم . در اين جا ، ابتدا منابع مهمّ قابل استناد (٣٣ كتاب) ، به اجمال و سپس منابع ضعيف مشهور (ده كتاب) را معرّفى خواهند شد، در ادامه ضمن اشاره اى به منابع معاصر اين نكته توضيح داده مى شود كه چرا در «دانش نامه امام حسين عليه السلام » گزارش هاى منابع متأخر مورد بهره بردارى قرار نگرفته است .

الف ـ منابع قابل استناد

خوش بختانه منابع متعدّد و قابل اتّكايى از پنج قرن نخست ، در دست اند كه به گزارش نهضت عاشورا پرداخته اند . اين منابع را مى توان به دو دسته : مستقل (منابعى كه ويژه

[١] در اين كتاب ، براى رعايت اختصار ، در باره منابع مفقود ، توضيحى ارائه نشده است . همچنين منابع قابل استناد و منابع معاصر ، به اجمال معرفى شده اند . براى مطالعه بيشتر ، ر . ك : دانش نامه امام حسين عليه السلام : ج ١ ص ٥١ ـ ١١٦ .