شهادت نامه امام حسين عليه السّلام - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٧٣
٣٧.كنز العمّال ـ به نقل از ابن عمرو ، از پيامبر خدا صلى الله علي: «يزيد! خداوند ، يزيد ، آن طعنه زن نفرين گو را بركت ندهد! هان! خبر درگذشت محبوبم و فرزند نازنينم، حسين ، به من رسيد . خاكِ مَرقدش را برايم آوردند و قاتلش را ديدم. هان كه او پيش چشم گروهى كشته نمى شود و يارى اش نمى كنند، جز آن كه خدا همه آنان را كيفر مى دهد! [١]
و ـ واى بر قاتل او!
٣٨.الأمالى ، شجرى ـ به سندش ، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ: فرزندم حسين ، در پشت كوفه كشته مى شود . واى بر قاتلش و واگذارنده اش و رها كننده يارى اش! [٢]
٣٩.عيون أخبار الرضا عليه السلام ـ به سندش ، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ: قاتل حسين بن على ، در تابوتى از آتش است و نيمى از عذاب دنيائيان را دارد و دست و پايش را با زنجيرهاى آتشين مى بندند و در آتش ، سرنگونش مى كنند تا به قعر دوزخ برسد و بويى دارد كه دوزخيان از گند آن ، به خدايشان پناه مى برند و او در آن جا جاودان و چشنده عذاب دردناك است ، همراه همه كسانى كه به كشتن او (حسين عليه السلام) كمك و تحريك كرده اند . هر گاه پوستشان مى سوزد، خداوند ، پوست ديگرى به جايش مى رويانَد تا دوباره عذاب دردناك را بچشند و حتّى لحظه اى عذاب از آنان برداشته نمى شود و آب جوشان دوزخ به آنها نوشانده مى شود . پس واى بر آنان از عذاب خداى متعال در دوزخ! [٣]
[١] يَزيدُ ، لا بارَكَ اللّه ُ في يَزيدَ ! الطَّعّانِ اللَّعّانِ ، أما إنَّهُ نُعِيَ إلَيَّ حَبيبي وسُخَيلي حُسَينٌ ، اُتيتُ بِتُربَتِهِ ورَأَيتُ قاتِلَهُ ، أما إنَّهُ لا يُقتَلُ بَينَ ظَهرانَي قَومٍ فَلا يَنصُرونَهُ إلّا عَمَّهُمُ اللّه ُ بِعِقابٍ (كنز العمّال : ج ١٢ ص ١٢٨ ح ٣٤٣٢٤) .[٢] يُقتَلُ ابنِيَ الحُسَينُ بِظَهرِ الكوفَةِ ، الوَيلُ لِقاتِلِهِ ، وخاذِلِهِ ، وتارِكِ نُصرَتِهِ (الأمالى ، شجرى : ج ١ ص ١٨٣) .[٣] إنَّ قاتِلَ الحُسَينِ بنِ عَلِيٍّ عليه السلام في تابوتٍ مِن نارٍ ، عَلَيهِ نِصفُ عَذابِ أهلِ الدُّنيا ، وقَد شُدَّت يَداهُ ورِجلاهُ بِسَلاسِلَ مِن نارٍ ، مُنَكَّسٍ فِي النّارِ ، حَتّى يَقَعَ في قَعرِ جَهَنَّمَ ، ولَهُ ريحٌ يَتَعَوَّذُ أهلُ النّارِ إلى رَبِّهِم مِن شِدَّةِ نَتنِهِ ، وهُوَ فيها خالِدٌ ذائِقُ العَذابِ الأَليمِ ، مَعَ جَميعِ مَن شايَعَ عَلى قَتلِهِ ، كُلَّما نَضِجَت جُلودُهُم بَدَّلَ اللّه ُ عز و جلعَلَيهِمُ الجُلودَ ، حَتّى يَذوقُوا العَذابَ الأَليمَ ، لا يُفَتَّرُ عَنهُم ساعَةً ، ويُسقَونَ مِن حَميمِ جَهَنَّمَ ، فَالوَيلُ لَهُم مِن عَذابِ اللّه ِ تَعالى فِي النّارِ (عيون أخبار الرضا عليه السلام : ج ٢ ص ٤٧ ح ١٧٨) .