دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٨٥ - ١/ ٢ اختصاص ساعتى ويژه براى آموزش وى

١/ ٢

اختصاص ساعتى ويژه براى آموزش وى‌

٤٧٧٥. امام على ٧: شب هنگام، ساعتى از وقت پيامبر خدا براى من بود، و خداوند عز و جل، هر نفعى را كه مى‌خواست به من برساند، در اين وقت مى‌رسانْد.

٤٧٧٦. امام على ٧: در سحرگاهان، ساعتى به من اختصاص داشت كه در آن هنگام، به نزد پيامبر خدا مى‌رفتم. اگر به نماز ايستاده بود، براى من «سبحان اللّه» مى‌گفت و اين «سبحان اللّه» گفتن، اجازه ايشان براى [ورود] من بود، و اگر در نماز نبود، به من اجازه ورود مى‌داد.

٤٧٧٧. امام على ٧: من در پيشگاه پيامبر خدا، جايگاهى داشتم كه هيچ كس چنان جايگاهى نداشت. من هر سحرگاه، نزد ايشان مى‌رفتم و مى‌گفتم: «سلام بر تو، اى پيامبر خدا!». اگر سرفه مى‌كرد، نزد خانواده‌ام بر مى‌گشتم، وگرنه داخل مى‌شدم.

٤٧٧٨. امام على ٧ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: به يقين مى‌دانيد كه من با پيامبر خدا، نشست‌هاى خصوصى‌اى داشتم كه جز من، هيچ كس از [محتواى‌] آنها آگاهى نمى‌يافت.

٤٧٧٩. امام على ٧: من دو بار [در شبانه روزْ] خدمت پيامبر خدا مى‌رفتم؛ يك بار در شب و يك بار در روز. هر گاه نزد او مى‌رفتم و در نماز بود، براى من سرفه مى‌كرد.