دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١٥ - ى آمرزشخواهى

آن كه نااميد شوند، باران مى‌فرستى»[١] و رحمتت را مى‌گسترانى، و تو ولىّ ستوده‌اى.

ى آمرزش‌خواهى‌

٤٣٥٧. امام على ٧ در عباراتى كه با آنها دعا مى‌كرد: بار خدايا! بر من، آنچه را كه تو از من بدان آگاه‌ترى، ببخش. اگر دوباره خلاف كردم، بار ديگر مرا بيامرز.

بار خدايا! آنچه را كه عهد كردم، ولى وفاى به آن را از من نديدى، بر من ببخش.

بار خدايا! آنچه را كه به زبان با آن به تو تقرّب جُستم، ولى قلبم با آن مخالفت كرد، به من ببخش.

بار خدايا! نگاه‌هاى ناشايست، اشتباه‌هاى سخن، شهوات دل و خطاهاى زبان را بر من ببخش.

٤٣٥٨. امام على ٧ همواره مى‌گفت: بار خدايا! گناهانم به تو زيان نمى‌رساند، و رحمت تو بر من، از تو چيزى نمى‌كاهد. پس آنچه را كه به تو زيان نمى‌رساند، بر من ببخش، و آنچه را كه از تو نمى‌كاهد، به من عنايت كن.

٤٣٥٩. امام على ٧ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: خداى من! گناهان من چه مقدارند كه با آنها با كَرَم تو مقابله كنم؟ و عبادت من چه ارزشى دارد كه با آن، با نعمت‌هايت مقابله كنم؟ من اميدوارم كه گناهانم در كَرَمت غرق شوند، چنان كه عبادات من در نعمت‌هايت غرق مى‌شوند.

٤٣٦٠. المصباح در بيان آمرزش‌طلبى در سحرگاهان: آنچه را كه على ٧ در سحرگاهان، هر شب و پس از دو ركعت نماز صبح مى‌گفت، بگو: «بار خدايا! از تو آمرزش مى‌طلبم به‌خاطر آنچه از آن توبه كرده و باز بدان روى آورده‌ام؛ و از تو آمرزش مى‌طلبم به خاطر آنچه بِدان تو را قصد كردم، ولى چيزى را كه براى تو نيست، در آن مخلوط كردم؛ و از تو آمرزش مى‌طلبم براى نعمت‌هايى كه به من دادى و من با آن نعمت‌ها خود را بر نافرمانى تو تقويت كردم.

[١] اشاره‌اى است به آيه ٢٨ از سوره شورا.