دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣٧ - و هنگام رفتن به محل قضاى حاجت

٤٣٧٩. امام على ٧ به هنگام خوردن و نوشيدن: بار خدايا! اين از بخشش توست. آن را بر ما مبارك ساز و روا دار، و براى آنچه خورديم و نوشيديم، جايگزينى براى ما قرار ده. بدون قدرت و توانى در ما، به ما روزى دادى و آن را نيك گردانيدى. سپاسْ تو را. پروردگارا! ما را از شكرگزاران قرار ده.

٤٣٨٠. امام على ٧ هرگاه خوردن غذا را به پايان مى‌رساند: سپاسْ خدايى را كه ما را بسنده گشت، اكرام نمود، بر دريا و خشكى ما را حمل كرد، از پاكى‌ها روزى‌مان داد و ما را بر بسيارى از آفريده‌هايش برترى بخشيد. سپاسْ خدايى را كه مخارج ما را برعهده گرفت و بر ما نعمت فراوان داد.

٤٣٨١. امام باقر ٧: على ٧ هرگاه افطار مى‌كرد، روى دو زانو مى‌نشست تا سفره گسترانيده شود و مى‌گفت: «بار خدايا! براى تو روزه گرفتيم، و با روزىِ تو افطار مى‌كنيم. آن را از ما بپذير. به درستى كه تو شنونده و دانايى».

٤٣٨٢. امام باقر ٧: قنبر، غلام على ٧، افطار او را برايش آورد ... على ٧ قدح را گرفت. هنگامى كه خواست بنوشد، گفت: «به نام خدا! پروردگارا! براى تو روزه گرفتيم و با روزى تو افطار مى‌كنيم. از ما بپذير كه تو شنونده و دانايى».

و-هنگام رفتن به محل قضاى حاجت‌

٤٣٨٣. امام على ٧: پيامبر خدا به من ياد داد كه هرگاه وارد مستراح مى‌شوم، بگويم: «بار خدايا! از خبيثِ خبيث‌كننده و از نجس پليد، شيطان رانده شده، به تو پناه مى‌برم».