دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥١ - ب حمدهاى او

نمى‌كند و ايستاده‌اى كه سِير نمى‌كند، بادهاى سخت، آن را مى‌بَرَند و برمى‌گردانند و ابرها آن را چون مَشك مى‌جنباند.

٤٢٧٤. امام على ٧: منزّه است آن كه سياهى تيره و تار و شب آرام و پايدار در گوشه‌هاى ژرفناهاى زمين و در بلندى‌هاى به هم نزديك و زنجيره‌وار، بر وى پوشيده نيست و [نيز] غرّشى كه رعد در كرانه آسمان پديد مى‌آورد و برق‌هايى كه از ابر مى‌جهند و پراكنده و نابود مى‌شوند.

٤٢٧٥. امام على ٧ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: منزّه است آن كه ما به خاطر بهره خويشْ او را مى‌خوانيم، به شتابْ پاسخ مى‌دهد و ما را براى بهره خودمان مى‌خوانَد و ما كُندى مى‌كنيم! خوبى او به سوى ما فرود مى‌آيد و بدى ما به سوى او فراز مى‌رود، در حالى كه او مالكى تواناست.

٤٢٧٦. امام على ٧ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: منزّه است يكتايى كه جز او نيست. منزّه است جاودانه‌اى كه پايان ندارد. منزّه است قديمى كه آغازى براى او نيست. منزّه است آن كه از هر چيزى بى‌نياز است و هيچ چيزى از او بى‌نياز نيست.

ب حمدهاى او

٤٢٧٧. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه در نزدش از فراموش شدگان نبودم. سپاسْ خدايى را كه نام مرا در دفتر خوبان نوشت، و سپاسْ خداى شكوهمندِ بزرگوار را.