دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤٧ - م هنگام شنيدن خبر مرگ كسى

آن‌گاه گفت: «بار خدايا! بر من ببخش؛ چرا كه گناهان را جز تو كسى نمى‌بخشد».

سپس گفت: «از پيامبر خدا شنيدم كه مى‌فرمود:" خدا را عز و جل از بنده‌اش خوش مى‌آيد، هنگامى كه بنده بگويد: پروردگارا! بر من ببخش؛ چرا كه گناهان را جز تو كسى نمى‌بخشد"».

٤٣٩٨. الأمالى، طوسى به نقل از على بن ربيعه اسدى: على بن ابى طالب ٧ سوار شد و هنگامى كه پايش را در ركاب گذاشت، گفت: «به نام خدا!» و زمانى كه روى چارپا آرام گرفت، گفت: «سپاسْ خدايى كه ما را اكرام كرد و در خشكى و دريا حمل كرد، از پاكيزه‌ها روزى‌مان داد و ما را بر بسيارى از آفريدگانش برترى بخشيد. «و منزّه است كسى كه اين [مَركب‌] را براى ما رام كرد، و [گرنه‌] ما را ياراى [رام ساختن‌] آن نبود».

آن‌گاه، سه بار خدا را تسبيح، سه بار تحميد و سه بار تكبير گفت و آن‌گاه افزود: «بار خدايا! بر من ببخش؛ چرا كه جز تو كسى گناهان را نمى‌بخشد».

آن‌گاه فرمود: «پيامبر خدا چنين مى‌كرد و من پشت سرش سوار بودم».

ل- هنگام سِكَندرى خوردن چارپا

٤٣٩٩. امام باقر ٧: هرگاه چارپاى على ٧ سِكَندرى مى‌خورد، مى‌گفت: «بار خدايا! من از زوال نعمتت و از تغيير عافيتت [كه به من ارزانى داشته‌اى‌] و از ناگهانى بودن انتقامت به تو پناه مى‌برم».

م- هنگام شنيدن خبر مرگ كسى‌

٤٤٠٠. امام على ٧ هرگاه خبر مرگ شخص غايب به وى مى‌رسيد: همه از خداييم و به سوى او برمى‌گرديم. بار خدايا! مقام او را در بين هدايت‌شدگان، بلند گردان، و در ميان بازماندگانش جانشين [او] باش. مصيبت او را به حساب تو مى‌گذاريم، اى پروردگار جهانيان! بار خدايا! ما را از اجر [تحمّل مصيبت‌] او محروم مساز و پس از او ما را به فتنه گرفتار مساز.