دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٢٧ - ٤/ ٣ ٣ همواره مظلوم بودهام

وارد شد و ديد كه على ٧ خوابيده است. فاطمه ٣ رفت كه بيدارش كند. پيامبر ٦ فرمود: «رهايش كن. او پس از من بى‌خوابىِ بسيارى خواهد كشيد، و به خاطر او، ستم بر اهل بيت من بسيار سخت خواهد بود».

فاطمه ٣ گريست. پيامبر ٦ فرمود: «گريه نكن. شما دو نفر با منيد و پيش من در جايگاه كرامت هستيد».

٤/٣-٣

همواره مظلوم بوده‌ام‌

٤٦٨٨. امام على ٧: از زمانى كه بوده‌ام، همواره مظلوم بوده‌ام.

٤٦٨٩. امام على ٧: از هنگامى كه پيامبر خدا درگذشت، همواره مظلوم بوده‌ام.

٤٦٩٠. امام على ٧: از زمانى كه خداوند عز و جل پيامبرش را قبض روح كرد تا به امروز، همواره مظلوم بوده‌ام. من پيش از آن كه اسلام ظهور كند، مظلوم بودم. برادرم جعفر، خطا مى‌كرد و برادرم عقيل، مرا مى‌زد.

٤٦٩١. امام على ٧: به خدا سوگند، از هنگامى كه خداوند عز و جل پيامبرش را قبض روح كرد تا به امروز، همواره از حقّم محروم بوده‌ام و ديگران بر من، ترجيح داده شده‌اند.

٤٦٩٢. المناقب، ابن شهر آشوب به نقل از حُرَيث: على ٧ هيچ‌گاه به منبر نرفت، مگر آن كه پيش از پايين آمدن در پايان سخنش فرمود: «از زمانى كه خداوند، پيامبرش را