دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٤١ - ٣/ ٥ ٧ جمع بين عبادت و كار كردن

فرمود: «اى قنبر! تو جوانى و نشاطِ جوانى دارى و من از پروردگارم شرم مى‌كنم كه بر تو برترى جويم؛ چون از پيامبر خدا شنيدم كه مى‌فرمود:" [به بندگان خود] از آنچه مى‌پوشيد، بپوشانيد و از آنچه مى‌خوريد، بخورانيد"».

آن‌گاه، لباس را پوشيد و دستش را درون آستين كشيد و ديد كه آستين از انگشتانش مى‌گذرد. فرمود: «اى جوان! اين زيادى را ببُر».

جوان، آن را بُريد و گفت: اى پيرمرد! بده تا آن را بدوزم.

فرمود: «همين طور رهايش كن؛ چون عمر، كوتاه‌تر از اين است».

٣/٧-٥

جمع بين عبادت و كار كردن‌

٤٥٧٨. امام باقر ٧: هنگامى كه على ٧ نماز صبح مى‌خواند، تا طلوع خورشيد به تعقيبات نماز مى‌پرداخت و هنگامى كه آفتاب سر مى‌زد، تهى‌دستان و بينوايان و ديگر مردم، گِرد او جمع مى‌شدند و وى به آنان دين‌شناسى و قرآن، آموزش مى‌داد و در وقت مشخّصى اين جلسه را ترك مى‌كرد.

٤٥٧٩. عُدّة الداعى: درباره سرورمان امير مؤمنان روايت شده كه هرگاه وى از جنگ فارغ مى‌شد، وقت خود را به آموزش مردم و داورى بين آنان مى‌گذرانْد و هرگاه از اين كار هم رهايى مى‌يافت، در بوستانى كه داشت، با دست خود، مشغول به كار مى‌شد و در همين حال، ذِكرگوى خداوند جل جلاله بود.

٤٥٨٠. حلية الأولياء درباره امام على ٧: [على ٧‌] هرگاه در زندگى‌اش تنگ‌دست مى‌شد، از مردم جدا مى‌شد و به كسب و كار و تلاش، رو مى‌آورد.