دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٧٧ - ٣/ ٧ دانش همه چيز

نيست، مگر آن كه قائم ٧ آن را به پايان خواهد برد. اى كميل! «فرزندانى [برگزيده‌اند] كه بعضى از آنان از نسل بعضى ديگرند، و خداوند، شنواى داناست».

٤٩٥٠. امام حسين ٧: هنگامى كه اين آيه بر پيامبر خدا نازل شد كه: «و هر چيزى را در پيشوايى روشنگر، برشمرده‌ايم»، ابو بكر و عمر، از جايشان برخاستند و گفتند: اى پيامبر خدا! آيا منظور، تورات است؟

فرمود: «نه».

گفتند: انجيل است؟

فرمود: «نه».

گفتند: قرآن است؟

فرمود: «نه».

آن‌گاه، امير مؤمنان، على ٧ آمد و پيامبر خدا فرمود: «او، [مصداق‌] اين [آيه‌] است. او، آن پيشوايى است كه خداوند خجسته والا، دانش همه چيز را در او برشمرده است».

٤٩٥١. امام على ٧: به خدا سوگند، من پيشواى روشنگرم. من حق را از باطل، جدا مى‌كنم و آن را از پيامبر خدا به ارث برده‌ام.

٤٩٥٢. ينابيع المودّة به نقل از عمّار بن ياسر: با امير مؤمنان مى‌رفتم. به بيابانى پُر از مورچه رسيديم. گفتم: اى امير مؤمنان! به نظر شما كسى از آفريدگان خدا هست كه شمار اين مورچه‌ها را بداند؟

فرمود: «اى عمّار! من كسى را مى‌شناسم كه مى‌داند شمارِ آنها چندتاست و چندتايشان نر و چندتايشان ماده است».

پرسيدم: آن شخص، كيست؟

فرمود: «اى عمّار! آيا سوره ياسين را نخوانده‌اى كه: «و هر چيزى را در پيشوايى روشنگر برشمرده‌ايم»؟».

گفتم: چرا؛ مولاى من!