دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٢١ - ب پس از نماز صبح

كرده است، از دوش من برداشت. اى خدا! اى مهربان‌ترينِ مهربانان!

ب- پس از نماز صبح‌

٤٤٤٨. بحار الأنوار به نقل از الاختيار: امير مؤمنان، پس از دو ركعت نماز صبح، اين دعا را مى‌خواند:

«به نام خداوند بخشنده مهربان. بار خدايا! اى آن كه زبان صبح را با گويايى پرتو تابناك آن بيرون آورد، و پاره‌هاى تاريك شب را با توده‌هاى سياه و سرگردانْ‌جارى ساخت، و ساخت فلك دوّار را در اندازه‌هاى آشكار و زيبا، استوار گردانيد، و روشنايى خورشيد را به نور گرمش پرتو افكن نمود!

اى آن كه به ذاتش بر ذاتش رهنماست، و از همجنس بودن با آفريده‌هايش منزّه است، و از سازگارى با كيفيّات [آفريده‌هايش‌] برتر است!

اى آن كه به گمان‌ها و انديشه‌ها نزديك و از نگرش ديده به دور است و به هر چيزى پيش از بودن آن، آگاهى دارد!

اى آن كه در بستر آرامش و پناهش به خوابم بُرد و به آنچه كه از نيكويى‌ها و بخشش‌هايش به من داد، بيدارم ساخت و با قدرت و سلطنت خود، پنجه‌هاى بدى را از من باز داشت!

بار خدايا! بر آن كه در شب تار به سويت راهنمايى كرد، و از بين دستاويزهايت به ريسمان بلند شرافت چنگ زد، آن پاكْ‌نژادى كه بر قلّه بلند پاكى حَسَب دارد، و در دوران نخست (جاهليت) در لغزشگاه‌ها استوار مانْد و نيز بر خاندان نيكوكار برگزيده و نيكش درود فرست.

بار خدايا! درهاى صبحگاهان را به كليدهاى رحمت و رستگارى بر ما بگشاى.

بار خدايا! بهترين جامه‌هاى هدايت و خير را بر من بپوشان، و به عظمتت در آبشخور جانم چشمه‌هاى فروتنى را جارى ساز.

بار خدايا! در برابر هيبتت، از گوشه‌هاى چشمم قطرات اشك را جارى گردان.