دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٧١ - ٣/ ٤ شناخت اديان

٤٩٤١. امام على ٧: به خدا سوگند، اگر [تخت و] تكيه‌گاهى برايم بگذارند،[١] در بين اهل تورات با توراتشان، و در بين اهل انجيل با انجيلشان، و در بين اهل زَبور با زبورشان، و در بين اهل قرآن با قرآنشان داورى خواهم كرد.

٤٩٤٢. الإرشاد به نقل از اصبغ بن نُباته: هنگامى كه براى خلافت با على بن ابى طالب ٧ بيعت شد، در حالى كه عمامه پيامبر خدا را بر سر نهاده بود و رداى وى را پوشيده بود، به طرف مسجد، حركت كرد و بر منبر رفت و خدا را سپاس گفت و ستايش كرد و به موعظه و پند پرداخت.

آن‌گاه، راحت نشست و انگشتانش را در هم فرو برد و زير ناف خود گذاشت. سپس فرمود:

«اى مردم! پيش از آن كه مرا از دست بدهيد، از من بپرسيد؛ چرا كه دانش پيشينيان و پسينيان در نزد من است. آگاه باشيد! سوگند به خدا، اگر تكيه‌گاهى (مَسندى) برايم نهاده شود، در بين اهل تورات با توراتشان، و در بين اهل انجيل با انجيلشان، و در بين اهل زبور با زبورشان، و در بين اهل قرآن، با قرآنشان داورى خواهم كرد تا آن جا كه هر يك از اين كتاب‌ها سر برآورَد و بگويد: اى پروردگار من! على ٧ به حكم تو داورى كرد.

به خدا سوگند، من از هر مدّعىِ شناخت قرآن، به قرآن و تأويل آن، داناترم و اگر هم آيه‌اى در كتاب خدا نمى‌بود، به شما از هر آنچه تا روز قيامتْ اتّفاق مى‌افتد، خبر مى‌دادم».

آن‌گاه فرمود: «پيش از آن كه مرا از دست بدهيد، از من بپرسيد. سوگند به آن كه دانه را شكافت و آفريدگان را آفريد، اگر آيه آيه قرآن را از من بپرسيد، از وقت نزول آن و از اين كه درباره چه كسى نازل شده، به شما خبر مى‌دهم و از ناسخ و منسوخ، خاص و عام، محكم و متشابه، و مكّى يا مدنىِ آن، آگاهتان مى‌كنم.

[١] كنايه از داشتن قدرت سياسى و حكومت است.