دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩١ - ٣/ ٤ پيشواى مجاهدان

بنى قريظه، گردن بزرگان يهود، چون حىّ بن اخطب و كعب بن اشرف را زد و در جنگ بنى مصطلق، مالك و پسرش را كشت ....

در روز فتح مكّه، حيله‌گر عرب، اسد بن غُوَيلم را كشت.

در غزوه وادى الرمل، جنگجويان آنان را كشت و در جنگ خيبر، مَرحب، ذو الخمار و عنكبوت را كشت.

در طائف، سپاه ضيغم را شكست داد و شهاب بن عيس و نافع بن غيلان را كشت و در هنگام هجرت، مهلع و جناح را كُشت.

نيز مبارزه‌هايش با جوانان مكّه در زمان خروج پيامبر ٦ از خانه‌اش به مسجدالحرام و نيز خوابيدن در جاى پيامبر ٦ در شب هجرت، مشهور است.

وى را جايگاهى پُر آوازه [از دليرى‌] در جريان جنگ جمل است، به گونه‌اى كه دست شتر را قطع كرد و پاهاى او را پِى نمود تا مُرد.

او در جريان شب هرير [در صفّين‌]، سيصد تكبير گفت و با هر تكبير، دشمنى را به زمين افكند و بنا بر گزارشى (گزارش اعثم)، ٥٢٣ نفر را كُشت و بنا بر گزارشى ديگر، هفتصد نفر را. زره او پشت نداشت و اسبش هيچ گاه عقب‌نشينى و فرار نكرد.

ر. ك: ص ٤٣٥ (ويژگى‌هاى جنگى).

ج ١ ص ١٩٩ (امام على با پيامبر).

ج ٤ ص ٣٨٩ (جنگ‌هاى امام على در ايّام حكومت).